تبیین اختلال اضطراب جدایی در کودکان: یک مدل شناختی- هیجانی و محیطی در چهارچوب مدل معادلات ساختاری

هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه علی انطباق خانوادگی با اختلال اضطراب جدایی با میانجی گری کارکرد دلبستگی در دوره میانی و حافظه کاری در کودکان ۵ تا ۱۰ساله بود. روش پژوهش حاضر از نوع همبستگی بود که با استفاده از روش مدل معادلات ساختاری صورت گرفت. جامعه مورد پژوهش این مطالعه تمامی کودکان با تشخیص اضطراب جدایی مراجعه کننده به مراکز مشاوره روان شناسی شهرستان ماهشهر بود، که به روش نمونه گیری تصادفی نمونه ای ۱۹۰ نفره انتخاب شد. ابزار مورد استفاده در این پژوهش پرسشنامه مقیاس اضطراب کودکان اسپنس و همکاران (۲۰۰۱) ، پرسشنامه سبک های دلبستگی کاپنبرگ و همکاران (۲۰۰۶)، مقیاس انطباق خانوادگی لبوویتز و همکاران (۲۰۱۳) و پرسشنامه کارکردهای اجرایی فرم والدین جوییا و همکاران (۲۰۰۰) بود. نتایج نشان داد که ۵ مسیر مستقیم در این پژوهش در سطع معناداری ۰۵/۰ معنادار شدند. همچنین نتایج نشان داد فرضیه غیرمستقیم چندگانه و هردو فرضیه ساده تایید شدند. به علاوه از بین فرضیه های غیرمستقیم رابطه غیرمستقیم انطباق خانوادگی با اضطراب جدایی با میانجی گری سبک دلبستگی منفی با اندازه اثر ۳۴/۰ بیشترین تاثیر را نسبت به میانجی حافظه کاری به خود اختصاص داد. یافته های این مطالعه بر نقش محوری انطباق خانوادگی و مکانیسم های میانجی سبک دلبستگی و حافظه کاری در تبیین اختلال اضطراب جدایی در کودکان تاکید دارد. با توجه به سهم بیشتر سبک دلبستگی منفی در مقایسه با حافظه کاری، به نظر می رسد مداخلات بالینی که بر بهبود کیفیت دلبستگی و تقویت شیوه های انطباقی خانواده متمرکز هستند، می توانند اثربخشی بیشتری در کاهش علائم اضطراب جدایی داشته باشند.

کلیدواژه ها:

اختلال اضطراب جدایی ، سبک انطباق خانوادگی ، حافظه کاری ، سبک دلبستگی ،