اثربخشی آموزش مهارت حل مساله بر سازگاری روانی – اجتماعی دانش آموزان پسر دارای نشانه های اضطراب اجتماعی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش مهارت حل مساله بر سازگاری روانی- اجتماعی ، دانش آموزان پسر دارای نشانه های اضطراب اجتماعی مقطع متوسطه اول شهر بهشهر انجام شد. روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان پسر مقطع متوسطه اول شهرستان بهشهر در سال تحصیلی ۱۴۰۰-۱۳۹۹ که مطابق با آمار گرفته شده از آموزش و پرورش این شهرستان برابر ۳۳۱۶ نفر بودند. از این میان تعداد ۳۰ نفر از افرادی که نمره ۵۵ تا ۱۴۴ را در پرسشنامه اضطراب اجتماعی لایبویتز(۱۹۸۵) کسب نمودند به عنوان نمونه آماری به شیوه غیرتصادفی در دسترس انتخاب، و به صورت تصادفی در گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند (هرگروه ۱۵ نفر). گروه آزمایش مهارت حل مساله را طی ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ای ۲ بار در هفته به مدت یک ماه آموزش دیدند. پرسشنامه سازگاری روانی - اجتماعی سینها و سینگ(۱۹۹۳)، اضطراب اجتماعی لایبویتز(۱۹۸۵) ابزار مورد استفاده در این تحقیق بود. برای تجزیه و تحلیل داده ها نیز از آزمون تحلیل کواریانس، با استفاده از نرم افزارSPSS۲۱ استفاده شد. نتایج تجزیه وتحلیل داده ها نشان داد: که نمره آزمودنی های گروه آزمایش در پس آزمون نسبت به گروه کنترل افزایش یافته است. از اینرو می توان نتیجه گرفت آموزش مهارت حل مساله باعث افزایش سازگاری روانی- اجتماعی دانش آموزان دارای نشانه های اضطراب اجتماعی گردید..

کلیدواژه ها:

آموزش مهارت حل مساله ، سازگاری روانی- اجتماعی ، اضطراب اجتماعی