آسیب پذیری اسکلتی-عضلانی مرتبط با رشد و بروز آسیب های اضافه بار در ورزشکاران نوجوان: یک مطالعه ی مروری نظام مند

مقدمه: دوره نوجوانی با تغییرات سریع در رشد اسکلتی، بلوغ زیستی، ویژگی های عصبی عضلانی و ظرفیت تحمل بافت ها همراه است و ورزشکاران نوجوان در این دوره ممکن است با الگوهای متفاوتی از آسیب های اسکلتی عضلانی، به ویژه آسیب های ناشی از اضافه بار، مواجه شوند. با وجود افزایش توجه به نقش رشد و بلوغ در آسیب های ورزشی، شواهد موجود درباره رابطه میان سرعت رشد، وضعیت بلوغ، بار تمرینی و بروز آسیب همچنان ناهمگون است. هدف این مرور نظام مند، بررسی شواهد موجود درباره ارتباط رشد و بلوغ با آسیب پذیری اسکلتی عضلانی و بروز آسیب های اضافه بار در ورزشکاران نوجوان بود.روش ها: این مطالعه به صورت مرور نظام مند و بر اساس اصول گزارش دهی PRISMA انجام شد. مطالعات مرتبط با ورزشکاران نوجوان، رشد و بلوغ، اوج سرعت رشد قدی، بلوغ اسکلتی و آسیب های اسکلتی عضلانی یا اضافه بار مورد بررسی قرار گرفتند. داده های مرتبط با مرحله رشد، وضعیت بلوغ، نوع آسیب، میزان بروز آسیب و عوامل مرتبط با بار تمرینی و بازیابی استخراج و به صورت روایی و تحلیلی سنتز شدند. با توجه به ناهمگونی مطالعات از نظر جمعیت، رشته ورزشی، تعریف بلوغ، روش ارزیابی رشد و تعریف آسیب، سنتز شواهد به صورت کیفی انجام شد.یافته ها: شواهد بررسی شده نشان دادند که دوره رشد سریع، به ویژه حوالی اوج سرعت رشد قدی، با افزایش آسیب پذیری نسبت به برخی آسیب های اسکلتی عضلانی همراه بود. در مقابل، ارتباط میان وضعیت بلوغ اسکلتی و بروز آسیب در مطالعات مختلف یکنواخت نبود. شواهد همچنین نشان دادند که رابطه میان بار تمرینی و آسیب در ورزشکاران نوجوان پیچیده و وابسته به شرایط فردی است و عواملی مانند مرحله رشد و بلوغ، خواب، بازیابی، سابقه آسیب و ویژگی های رشته ورزشی می توانند در این رابطه نقش داشته باشند. بنابراین، افزایش خطر آسیب در دوره رشد سریع را نمی توان به عنوان پیامد مستقیم رشد به تنهایی تفسیر کرد.نتیجه گیری: شواهد موجود نشان می دهند که رشد و بلوغ بخشی از مجموعه عوامل مرتبط با آسیب های اسکلتی عضلانی در ورزشکاران نوجوان هستند و دوره رشد سریع می تواند مرحله ای با آسیب پذیری بیشتر باشد. بااین حال، قطعیت شواهد درباره اثر مستقل بلوغ و تعامل آن با بار تمرینی محدود است. ارزیابی فردمحور رشد و بلوغ در کنار پایش بار تمرینی، خواب و بازیابی می تواند چارچوب مناسب تری برای مدیریت خطر آسیب نسبت به اتکا به سن تقویمی فراهم کند. مطالعات طولی و مداخله ای با نمونه های متنوع تر، به ویژه در ورزشکاران دختر و رشته های ورزشی مختلف، برای تعیین دقیق تر این روابط ضروری هستند.

کلیدواژه ها:

رشد و بلوغ ، اوج سرعت رشد قدی ، آسیب های اسکلتی عضلانی ، آسیب های اضافه بار ، ورزشکاران نوجوان