نقش میانجی ذهن آگاهی در رابطه بین شفافیت ارزش های فردی، قصدآگاهی (نیت مندی) و بهزیستی روان شناختی در زندگی روزمره

پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش میانجی ذهن آگاهی در رابطه میان شفافیت ارزش های فردی، قصدآگاهی (نیت مندی) و بهزیستی روان شناختی در بستر زندگی روزمره سامان یافته است. شواهد تجربی و نظری نشان می دهند که ذهن آگاهی به مثابه آگاهی هشیارانه و بدون قضاوت به رویدادهای لحظه حال، پیش بینی کننده پایدار بهزیستی روان شناختی و کاهش پریشانی است (Brown & Ryan, ۲۰۰۳; Keng et al., ۲۰۱۱). از سوی دیگر، ارزش های فردی شفاف و معطوف به رشد، ساختار انگیزشی لازم را برای دستیابی به معنا و بهزیستی فراهم می آورند (Chmiel & Kroplewski, ۲۰۲۵; Aldbyani et al., ۲۰۲۵). مدل مفهومی این پژوهش بر این فرضیه استوار است که شفافیت ارزش ها و قصدآگاهی، نه تنها به طور مستقیم موجب ارتقای بهزیستی روان شناختی می شوند، بلکه از طریق فعال سازی و تقویت ذهن آگاهی روزمره (توجه پیوسته و منعطف به لحظه زیسته)، اثر غیرمستقیم معناداری بر ابعاد بهزیستی می گذارند. در این چارچوب، یک طرح پژوهشی خاطره نویسی روزانه (Daily Diary) با سنجش های درون فردی و بین فردی چندسطحی پیشنهاد شده و ابزارهای معتبری چون مقیاس توجه و آگاهی ذهن آگاهانه (MAAS) و پرسشنامه ارزش های شوارتز مورد بررسی قرار گرفته اند. نتایج تحلیل مدل تبیین می کند که ذهن آگاهی پیوندگاه عمل ارزشی و تجربه رضایت است و مداخلات تلفیقی وضوح بخشی ارزش ها و تمرین ذهن آگاهی می توانند بهزیستی روزمره را به شکل معناداری تقویت نمایند

کلیدواژه ها:

ذهن آگاهی ، شفافیت ارزش های فردی ، قصدآگاهی ، نیت مندی ، بهزیستی روان شناختی ، مطالعه روزانه ، مدل میانجی.