مقایسه اثر ماساژ درمانی، حرکت درمانی و روش ترکیبی بر میزان درد عضلانی و خودشفقت ورزی زنان میانسال مبتلا به گردن درد

ناهنجاری سر به جلو یکی از اصلی ترین اختلالات اسکلتی عضلانی در بزرگسالان و گردن درد چهارمین علت ناتوانی در جهان است. پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثر ماساژ درمانی، حرکت درمانی و روش ترکیبی بر میزان درد عضلانی و خودشفقت ورزی زنان میانسال مبتلا به گردن درد انجام شد. این پژوهش از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. بدین منظور ۴۰ زن مبتلا به ناهنجاری سر به جلو و گردن درد مزمن در دامنه سنی ۴۰ تا ۶۵ سال به صورت هدفمند انتخاب و به طور تصادفی به چهار گروه ده نفره ماساژ درمانی، حرکت درمانی (بر مبنای پروتکل NASM)، ترکیبی و کنترل تقسیم شدند. گروه های تجربی به مدت هشت هفته (سه جلسه در هفته) مداخله دریافت کردند، در حالی که گروه کنترل فعالیت های روزمره خود را ادامه داد. زاویه سر به جلو با روش فتوگرامتری از نمای جانبی، میزان درد با پرسش نامه VAS و خودشفقت ورزی با فرم کوتاه مقیاس خودشفقتی (نیف/ریس و همکاران) اندازه گیری شد. داده ها با آزمون شاپیرو-ویلک، تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معناداری ۰۵/۰ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین اثر سه روش مداخله ای بر میزان درد عضلانی (۰۰۰/۰=P)، خودشفقت ورزی (۰۳۲/۰=P) و ناهنجاری سر به جلو (۰۰۰/۰=P) زنان میانسال مبتلا به گردن درد تفاوت معناداری وجود دارد و هر سه گروه مداخله ای نسبت به گروه کنترل عملکرد بهتری داشتند، بدون آنکه تفاوت معناداری میان خود این سه روش مشاهده شود. با توجه به این یافته ها، طراحی پروتکل های درمانی ترکیبی (شامل ترکیب بهینه ماساژ درمانی و حرکت درمانی) بر اساس نیازهای اختصاصی هر بیمار پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

ماساژ درمانی ، حرکت درمانی ، درد عضلانی ، خودشفقت ورزی ، گردن درد