واکاوی ضرورت رویکرد فردمحور در مداخلات حرکتی توان بخشی سالمندان با تمرکز بر پیشگیری از سقوط: مرور روایی

مقدمه و هدف: سقوط در سالمندان یکی از چالش های مهم نظام های سلامت است که پیامدهای جسمی، روانی و اقتصادی قابل توجهی دارد. با توجه به تفاوت سالمندان از نظر وضعیت جسمانی، شناختی و روانی اجتماعی، استفاده از برنامه های یکسان و غیر فردمحور می تواند اثربخشی مداخلات پیشگیری از سقوط را محدود کند. هدف این مرور روایی، اهمیت ضرورت به کارگیری رویکرد فردمحور در مداخلات حرکتی و توان بخشی سالمندان با تاکید بر پیشگیری از سقوط است. روش ها: این مطالعه به صورت مرور روایی و با جست وجو در سه پایگاه اطلاعات PubMed،DOAJ وGoogle Scholar انجام شد. مقالات منتشرشده طی سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۶ با تمرکز بر رویکردهای فردمحور، تمرینات شخصی سازی شده و پیشگیری از سقوط در سالمندان بررسی شدند. از میان ۶۲۷ مقاله شناسایی شده، پس از طی مراحل غربالگری و اعمال معیارهای ورود و خروج، ۴۷ مقاله برای تحلیل نهایی انتخاب شدند. که ۳۸ مطالعه اولیه تحلیل اصلی را تشکیل داده اند و ۹ مقاله مروری فقط مکمل بوده اند.یافته ها: شواهد بررسی شده نشان دادند که مداخلات چند عاملی و تمرینات حرکتی متناسب با توانایی ها و وضعیت شناختی و روانی سالمندان، در برخی پژوهش ها به بهبود پیامدهای پیشگیری از سقوط منجر شده اند. همچنین، مشارکت سالمند در تعیین اهداف، توجه به انگیزه و حمایت روانی و تطبیق مداخلات با نیازهای فردی، با افزایش پایبندی، کاهش ترس از سقوط و بهبود عملکرد همراه بوده است. نتیجه گیری: یافته های این مرور از اهمیت توجه به رویکرد فردمحور در طراحی و اجرای مداخلات حرکتی و توان بخشی برای پیشگیری از سقوط در سالمندان حمایت می کند. توجه هم زمان به ویژگی های جسمانی، شناختی، روانی و محیطی و مشارکت فعال سالمند در تصمیم گیری درمانی می تواند به تناسب و پذیرش بیشتر مداخلات کمک کند. با توجه به ناهمگونی شواهد موجود، پژوهش های آینده باید اثربخشی و امکان اجرای مداخلات فردمحور را در جمعیت ها و زمینه های مختلف با روش های استانداردتر بررسی کنند.

کلیدواژه ها:

سالمندان ، پیشگیری از سقوط ، توان بخشی ، فردمحوری ، شخصی سازی