کاربست بالینی ماساژدرمانی در بازسازی توانمندی عضلانی و مدیریت دردهای متعاقب تمرین: رویکردی نوین در بازتوانی ورزشکاران

فعالیت های ورزشی شدید و نامتعارف با ایجاد تنش های مکانیکی، منجر به آسیب های ریزساختاری، التهاب حاد و دردهای عضلانی تاخیری در ورزشکاران می شود. هدف پژوهش حاضر، تبیین مبانی پاتوفیزیولوژیک این آسیب ها و تحلیل سازوکارهای سلولی، مولکولی و مکانوبیولوژیک ماساژدرمانی در فرآیند بازتوانی است. در این مطالعه مروری با بهره گیری از کارآزمایی های بالینی و فراتحلیل های معتبر، اثرات مداخلات دستی بر تعدیل واسطه های التهابی (NF-κB)، بیوژنز میتوکندریایی (PGC-۱α) و مدیریت درد مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها نشان می دهند که ماساژ از طریق مکانوترنسداکشن، سرکوب سایتوکاین های پیش التهابی، بهبود جریان لنفاوی و خنثی سازی متابولیت ها، نکروز ریزساختاری را کاهش داده و موجب تسریع بازیابی قدرت ایزومتریک می گردد. نتایج حاکی از آن است که ماساژ ورزشی با رعایت پروتکل های دوزبندی و ملاحظات ایمنی، یک مدالیته مکمل کارآمد در کاهش درد و ارتقای بازگشت به عملکرد بهینه در بازه های زمانی ۴۸ تا ۷۲ ساعت پس از تمرین است.

کلیدواژه ها:

آسیب عضلانی ناشی از تمرین ، ماساژ ورزشی ، مکانوترنسداکشن ، التهاب ، بازتوانی ورزشی.