بررسی اثر تعاملی ماساژ ورزشی و تمرینات اصلاحی بر بهبود کنترل عصبی-عضلانی و بازگشت عملکردی در ورزشکاران پس از آسیب های حاد

مسئله مورد مطالعه:آسیب های حاد ورزشی با ایجاد چسبندگی فاشیال، مهار عضلانی آرتروژنیک (AMI) و اختلال حس عمقی، موجب تاخیر الکترومکانیکی و افت تعادل پویا می شوند.هدف پژوهش:تعیین اثربخشی تعاملی ماساژ ورزشی و تمرینات اصلاحی بر متغیرهای نورومکانیکی، تعادل، تقارن پرش و دامنه حرکتی در ورزشکاران صدمه دیده.روش پژوهش:در این پژوهش نیمه تجربی، ۶۰ ورزشکار مرد آسیب دیده به طور تصادفی به چهار گروه ۱۵ نفره (ماساژ، تمرینات اصلاحی، مداخله ترکیبی و کنترل) تقسیم شدند. مداخلات طی ۶ هفته (۳ جلسه در هفته) اجرا گردید. متغیرها شامل زمان تاخیر عضلانی (sEMG)، تعادل Y، آزمون پرش سه گانه و دامنه حرکتی بودند که با تحلیل واریانس عاملی آمیخته ارزیابی شدند.یافته ها:گروه مداخله ترکیبی برتری معناداری نسبت به سایر گروه ها نشان داد (p<۰.۰۰۱)؛ به گونه ای که زمان تاخیر عضلانی ۴۰.۳٪ کاهش، تعادل پویا ۲۵.۸٪، شاخص تقارن پرش ۳۲.۶٪ و دامنه حرکتی ۴۵.۰٪ بهبود یافتند.نتایج:تلفیق ماساژ و تمرینات اصلاحی از طریق آزادسازی بافت و تسهیل یادگیری حرکتی، اثربخش ترین پروتکل برای تسریع بازگشت ایمن ورزشکاران به رقابت است.

کلیدواژه ها:

ماساژ ورزشی ، تمرینات اصلاحی ، مهار عضلانی آرتروژنیک ، تعادل پویا ، الکترومایوگرافی سطحی.