پاسخ فیزیولوژیک و روانی ورزشکاران حرفه ای به ماساژ ریکاوری: پایش تغییرپذیری ضربان قلب و اضطراب رقابتی

مسئله: فشارهای سنگین تمرینی و تنش های روانی در ورزش حرفه ای موجب تداوم فعالیت شاخه سمپاتیک، مهار لحن واگ و تشدید اضطراب رقابتی (شناختی و بدنی) می شوند که پیامد آن تاخیر در ریکاوری و افت عملکرد است.هدف: این پژوهش با هدف بررسی پاسخ های فیزیولوژیک و روانی ورزشکاران حرفه ای به ماساژ ریکاوری با تاکید بر پایش تغییرپذیری ضربان قلب (HRV) و تعدیل اضطراب رقابتی تدوین شده است.روش پژوهش: پژوهش حاضر به روش مروری نظام مند و تحلیلی با واکاوی جامع پایگاه های معتبر علمی و ارزیابی شواهد تجربی پیرامون شاخص های خودمختار (حوزه زمان و فرکانس HRV)، بیومارکرهای هورمونی–سلولی، دینامیک فاسیا و مدل های روان پویایی اضطراب (نظیر CSAI) به انجام رسیده است.یافته ها: نتایج سنتز داده ها نشان می دهد ماساژ استاندارد با تحریک گیرنده های مکانیکی و مسیرهای آوران واگ، شاخص های پاراسمپاتیک HRV (به ویژه توان فرکانس بالا و شاخص های حوزه زمان) را به سطح پایه بازمی گرداند. همچنین این مداخله با مهار ترشح کورتیزول، تعدیل سایتوکین های التهابی، آزادسازی اندورفین و هیدراتاسیون مجدد فاسیا، علائم اضطراب بدنی و شناختی را به صورت معناداری کاهش می دهد.نتیجه گیری: ماساژ ریکاوری یک مداخله چندبعدی کارآمد در تسریع بازیافت روان تنی ورزشکاران است. تلفیق پایش روزانه HRV با ارزیابی های روان شناختی، امکان طراحی پروتکل های مداخله ای شخصی سازی شده را فراهم کرده و مانع از بروز نشانگان بیش تمرینی و افت عملکرد رقابتی می گردد.

کلیدواژه ها:

تغییرپذیری ضربان قلب ، ماساژ ریکاوری ، دستگاه عصبی خودمختار ، اضطراب رقابتی ، عملکرد ورزشی.