تاثیر تغذیه غنی از پروتئین گیاهی در برابر حیوانی بر ساخت عضله در تمرینات مقاومتی

چکیدهساخت و حفظ توده عضلانی از اهداف اصلی ورزشکاران و افراد درگیر در تمرینات مقاومتی است و پروتئین رژیم غذایی، در کنار تحریک مکانیکی ناشی از تمرین، مهم ترین محرک تغذیه ای این فرایند به شمار می رود. با گسترش گرایش به رژیم های گیاه محور، این پرسش اهمیت یافته است که آیا منبع پروتئین (گیاهی یا حیوانی) بر سازگاری های عضلانی ناشی از تمرین مقاومتی تاثیر دارد. هدف این مقاله، مرور روایی شواهد مقایسه ای پروتئین گیاهی و حیوانی در ساخت عضله در شرایط تمرین مقاومتی بود. برای این منظور، فراتحلیل ها، مرورهای نظام مند، کارآزمایی های تصادفی شده و مطالعات مکانیستی مربوط به سنتز پروتئین عضلانی، ترکیب آمینواسیدی، گوارش پذیری و دوز پروتئین بررسی و یافته های آن ها به صورت کیفی تلفیق شد. یافته ها نشان داد که پروتئین های حیوانی به طور میانگین لوسین و آمینواسیدهای ضروری بیشتری دارند و در مطالعات حاد، پاسخ سنتز پروتئین عضلانی به آن ها اغلب بیشتر از پروتئین های گیاهی منفرد مانند سویا است. با این حال، در مطالعات چندهفته ای، وقتی کل پروتئین دریافتی کافی است (حدود ۱.۶ گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز) و منابع گیاهی به درستی انتخاب یا ترکیب می شوند، تفاوت معناداری در قدرت و هایپرتروفی گزارش نشده است؛ هرچند یک فراتحلیل برتری اندکی برای پروتئین حیوانی در درصد توده بدون چربی، به ویژه در بزرگسالان زیر ۵۰ سال، نشان داده است. همچنین ملاحظات زیست محیطی و اخلاقی انتخاب پروتئین به عنوان معیار مکمل بررسی شد؛ منابع گیاهی به طور میانگین ردپای زیست محیطی کمتری دارند، اما این ملاحظات نباید جایگزین کفایت پروتئین و ریزمغذی ها شود. نتیجه گیری می شود که مقدار کل پروتئین، توزیع آن در وعده ها و تنوع و ترکیب منابع گیاهی احتمالا مهم تر از منشا گیاهی یا حیوانی پروتئین است و افراد دارای رژیم گیاه محور می توانند با برنامه ریزی مناسب به سازگاری های مشابهی دست یابند.

کلیدواژه ها:

پروتئین گیاهی ، پروتئین حیوانی ، تمرین مقاومتی ، سنتز پروتئین عضلانی ، هایپرتروفی