نقش اینترلوکین-۴ در حفظ جنین در دوران بارداری

سایتوکاین هاجنین از دیدگاه دستگاه ایمنی مادر، بافتی است که نیمی از ژنوم آن از پدر به ارث رسیده و به همین دلیل ماهیتی نیمه بیگانه (Semi-allogeneic) دارد. با وجود این، در یک بارداری طبیعی، جنین بدون آنکه مورد حمله سلول های ایمنی مادر قرار گیرد زنده می ماند. بنیادین ایمنی شناسی بارداری از دهه ۱۹۹۰ این بوده است که چگونه دستگاه ایمنی مادر هم زمان توانایی دفاع در برابر عفونت ها را حفظ می کند و هم به یک بافت نیمه بیگانه تحمل ایمنی اعطا می کند. پاسخ، در بخش بزرگی از خود، در تعادل ظریف سایتوکاین های ترشح شده در محیط رحم نهفته است.مفهوم کلاسیک «پارادایم Th۱/Th۲» که نخستین بار توسط وگمن و همکاران مطرح شد، تصریح می کند که بارداری موفق مستلزم غلبه پاسخ ایمنی از نوع ۲ (Th۲) شامل سایتوکاین های ضدالتهابی است، در حالی که غلبه پاسخ از نوع ۱ (Th۱) با سقط جنین مرتبط است؛ این چارچوب در مرورهای متعدد ایمنی شناسی بارداری تشریح شده است (S۱). در این چارچوب، اینترلوکین-۴ (IL-۴) به عنوان سایتوکاین نشانه ای سلول های Th۲، نقشی محوری در هدایت محیط ایمنی رحم به سمت تحمل ایفا می کند. مقاله حاضر سازوکارهای مولکولی نقش IL-۴ در حفظ جنین، از تعدیل پاسخ های T سلولی تا تحمل ایمنی، رگ زایی و پیامدهای بالینی آن را بررسی می کند.

کلیدواژه ها:

نقش اینترلوکین-۴