پلی مورفیسم و ناباروری زنان

ناباروری زنان یک اختلال چندعاملی است که عوامل ژنتیکی، هورمونی، محیطی و سبک زندگی در ایجاد آن نقش دارند. در سال های اخیر، توجه زیادی به پلی مورفیسم های ژنتیکی معطوف شده است؛ زیرا این واریانت ها می توانند از طریق تغییر عملکرد گیرنده های هورمونی، تنظیم فولیکولوژنز، ذخیره تخمدانی، پاسخ التهابی، استرس اکسیداتیو و فرایند لانه گزینی بر باروری اثر بگذارند. در این مقاله مروری، شواهد مربوط به پلی مورفیسم های ژن های FSHR، ESR۱، ESR۲، MTHFR، GDF۹ و برخی ژن های مرتبط با سندرم تخمدان پلی کیستیک، اندومتریوز و پاسخ به درمان های کمک باروری بررسی شده است. شواهد موجود نشان می دهند که برخی پلی مورفیسم ها با تفاوت در پاسخ تخمدان به تحریک، تعداد اووسیت های به دست آمده، نیاز به گنادوتروپین ها یا استعداد ابتلا به برخی اختلالات مرتبط با ناباروری ارتباط دارند؛ با این حال، نتایج مطالعات در بسیاری از موارد ناهمگون است. تفاوت های جمعیتی، اندازه نمونه، انتخاب گروه کنترل، طراحی مطالعه و تعامل ژن با محیط از عوامل مهم در این اختلاف ها هستند. بنابراین، در حال حاضر استفاده از یک پلی مورفیسم منفرد به عنوان شاخص قطعی تشخیص یا پیش بینی ناباروری توصیه نمی شود و آینده پزشکی تولیدمثل شخصی سازی شده احتمالا به سمت مدل های چندژنی و ترکیب اطلاعات ژنتیکی با داده های بالینی و محیطی حرکت خواهد کرد.

کلیدواژه ها:

ناباروری زنان ، پلی مورفیسم ژنتیکی ، SNP ، FSHR ، گیرنده استروژن ، MTHFR ، IVF ، ذخیره تخمدانی ، سندرم تخمدان پلی کیستیک ، پزشکی تولیدمثل شخصی سازی شده