نقش تعدیلگر سبک های فرزندپروری در رابطه بین تعارض زناشویی و والدآزاری: دلالت های برای مشاوره و توانبخشی خانواده

زمینه و هدف: والدآزاری به عنوان یکی از اشکال کمتر شناخته شده خشونت خانوادگی می تواند پیامدهای روانی، اجتماعی و عملکردی گسترده ای برای والدین و سایر اعضای خانواده به همراه داشته باشد. شناسایی عوامل خانوادگی موثر بر این پدیده، می تواند در طراحی مداخلات مشاوره ای و توانبخشی خانواده محور نقش مهمی ایفا کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تعدیل گر سبک های فرزندپروری در رابطه بین تعارض زناشویی و والدآزاری در مادران دارای فرزند نوجوان انجام شد. روش: این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی با طرح تحلیل تعدیل گر انجام شد. جامعه آماری شامل تمامی مادران دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول و دوم شهر گندمان در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آن ها، بر اساس جدول کرجسی و مورگان، ۲۴۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تعارضات زناشویی، مقیاس والدآزاری دختر-مادر (PAS-GM) و پرسشنامه سبک های فرزندپروری بامریند بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون تعدیل گر در نرم افزار SPSS نسخه ۲۹ تحلیل شدند. یافته ها: یافته ها نشان داد بین تعارض زناشویی و والدآزاری رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. همچنین، سبک فرزندپروری مقتدرانه با والدآزاری رابطه منفی و معنادار، و سبک های فرزندپروری سهل گیرانه و مستبدانه با والدآزاری رابطه مثبت و معنادار داشتند. نتایج تحلیل رگرسیون تعدیلگر نشان داد سبک های فرزندپروری مقتدرانه و سهل گیرانه، رابطه تعارض زناشویی و والدآزاری را تعدیل می کنند؛ در حالی که سبک فرزندپروری مستبدانه نقش تعدیل گر معناداری در این رابطه نداشت. نتیجه گیری: یافته های این پژوهش بیانگر آن است که تعارض زناشویی می تواند یکی از عوامل خطر مرتبط با افزایش والدآزاری باشد و سبک های فرزندپروری در نحوه بروز این رابطه نقش تعیین کننده ای ایفا می کنند. بر این اساس، مداخلات مشاوره ای و توانبخشی خانواده محور با تاکید بر کاهش تعارضات زناشویی و تقویت سبک فرزندپروری مقتدرانه می توانند در پیشگیری از والدآزاری و ارتقای کارکرد روانی اجتماعی خانواده موثر باشند.

کلیدواژه ها:

marital conflict ، Parent Abuse ، parenting styles ، family counseling ، Family-Based Rehabilitation