مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و درمان وجودی بر شفقت به خود و تحمل پریشانی در زنان مبتلا به سرطان پستان

زمینه و هدف: هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) و درمان وجودی بر شفقت به خود و تحمل پریشانی در زنان مبتلا به سرطان پستان بود. روش: این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نظر روش شناسی، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه زنان مبتلا به سرطان پستان مراجعه کننده به انجمن های بیماران سرطانی و مراکز بهداشتی شهر اردبیل در سال ۱۴۰۴ بود. ۵۱ نفر از این زنان به صورت روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد،، درمان وجودی و کنترل (هر گروه ۱۷ نفر) جایگزین شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل مقیاس شفقت به خود نف (۲۰۰۳) و مقیاس تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (۲۰۰۵) بود. گروه های آزمایش طی هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای مداخلات درمانی دریافت کردند و گروه کنترل مداخله ای نداشت. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس مورد بررسی قرار گرفت و برای مقایسه زوجی گروه ها از روش بونفرونی استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد هر دو رویکرد درمانی در افزایش شفقت به خود و تحمل پریشانی موثر بودند، اما درمان وجودی در هر دو متغیر نسبت به ACT اثر بیشتری داشت. نتیجه گیری: یافته ها بیانگر آن است که بهره گیری از درمان های مبتنی بر پذیرش و معنا می تواند در ارتقای سازگاری روان شناختی زنان مبتلا به سرطان پستان نقش موثری ایفا کند.

کلیدواژه ها:

acceptance and commitment therapy ، Existential Therapy ، self-compassion ، distress tolerance ، breast cancer