پیش بینی افکار خودکشی بر اساس احساس تنهایی، عزت نفس و رضایت از زندگی در دانشجویان دانشگاه

زمینه و هدف: خودکشی یکی از فوری ترین بحران های سلامت عمومی در جهان معاصر است و به نظر می رسد دانشجویان دانشگاهی در مقایسه با جمعیت عمومی، آسیب پذیری بیشتری نسبت به افکار خودکشی داشته باشند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش احساس تنهایی، عزت نفس و رضایت از زندگی در پیش بینی افکار خودکشی در میان دانشجویان دانشگاه های تهران انجام شد.روش: روش پژوهش توصیفی-همبستگی بود. جامعه پژوهش شامل دانشجویان دانشگاه های ایران در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری بود. شرکت کنندگان با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. در ابتدا ۳۴۶ دانشجو پرسشنامه ها را تکمیل کردند که پس از حذف داده های مفقود و پرت، نمونه نهایی تحلیل شامل ۲۵۹ نفر بود. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس افکار خودکشی بک، مقیاس تنهایی راسل، پرسشنامه عزت نفس کوپر-اسمیت و مقیاس رضایت از زندگی داینر بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه همزمان تحلیل شدند.یافته ها: نتایج نشان داد که افکار خودکشی با احساس تنهایی رابطه مثبت و معنادار و با عزت نفس و رضایت از زندگی رابطه منفی و معنادار دارد (۰/۰۰۱>p). همچنین تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که احساس تنهایی، عزت نفس خانوادگی و رضایت از زندگی به طور معنادار افکار خودکشی را پیش بینی می کنند و در مجموع ۲۷ درصد از واریانس افکار خودکشی را تبیین می کنند. احساس تنهایی قوی ترین پیش بین افکار خودکشی بود.نتیجه گیری: یافته های پژوهش نشان می دهد که احساس تنهایی، احساس ارزشمندی در چارچوب خانواده و رضایت از زندگی از عوامل مهم مرتبط با افکار خودکشی در دانشجویان هستند. بنابراین، توجه به تقویت روابط اجتماعی، حمایت خانوادگی و ارتقای رضایت از زندگی می تواند در طراحی برنامه های پیشگیرانه و مداخلات روان شناختی مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

suicidal ideation ، Loneliness ، Self-esteem ، Life satisfaction ، University students