تاثیر برنامه توانمندسازی مبتنی بر ورزش گلبال بر مهارت های حرکتی، احساس تنهایی و نشاط ذهنی در دانش آموزان با آسیب بینایی

زمینه و هدف: با توجه به نقش ورزش های سازگارشده در ارتقای کارکردهای جسمانی و روان شناختی افراد با آسیب بینایی، بررسی اثربخشی این مداخلات از اهمیت ویژه ای برخوردار است. در این راستا پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر برنامه توانمندسازی مبتنی بر ورزش گلبال بر مهارت های حرکتی، احساس تنهایی و نشاط ذهنی در دانش آموزان با آسیب بینایی انجام شد.روش: این پژوهش نیمه تجربی از نوع پیش آزمون- پس آزمون و پی گیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه دانش آموزان ۱۰ تا ۱۴ ساله با آسیب بینایی عضو هیئت نابینایان و کم بینایان استان کردستان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بودند. با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند، ۳۰ نفر از آن ها انتخاب و به شیوه تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) قرار داده شدند. گروه آزمایش ۱۲ جلسه (دو جلسه ۹۰ دقیقه ای، در هفته) تحت برنامه توانمندسازی ورزش گلبال قرار گرفتند. جهت جمع آوری داده ها از پرسشنامه های مهارت های حرکتی لینکلن - اوزرتسکی، احساس تنهایی و نشاط ذهنی استفاده شد. جهت تجزیه وتحلیل داده ها از تحلیل واریانس آمیخته با اندازه-گیری مکرر در نرم افزار SPSS-۲۶ استفاده شد.یافته ها: نتایج نشان داد که برنامه توانمندسازی ورزش گلبال به طور معناداری منجر به بهبود مهارت های حرکتی، کاهش احساس تنهایی و افزایش نشاط ذهنی در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شده است (۰/۰۵ > p). این اثرات در مرحله پیگیری نیز پایدار بودند. اما بر احساس تنهایی عاطفی موثر نبود.نتیجه گیری: یافته های پژوهش حاضر بیانگر آن است که ورزش گلبال به عنوان یک مداخله حرکتی - اجتماعی می تواند به عنوان یک روش موثر در بهبود مهارت های حرکتی، کاهش احساس تنهایی و افزایش نشاط ذهنی در دانش آموزان با آسیب بینایی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آسیب بینایی ، برنامه توانمندسازی گلبال ، مهارت های حرکتی ، احساس تنهایی ، نشاط ذهنی