نقش میانجی تاب آوری روانشناختی در رابطه ترومای دوران کودکی با رفتارهای خود آسیبی غیرخودکشی در دانش آموزان مقطع متوسطه دوم

زمینه و هدف: بدرفتاری با کودک یک مشکل بهداشت عمومی گسترده با پیامدهای نامطلوب سلامت جسمی و روانی کوتاه مدت یا بلندمدت برای کودکان است. هدف از پژوهش حاضر، بررسی نقش واسطه ای تاب آوری روان شناختی بین ترومای دوران کودکی و رفتارهای خود آسیبی غیر خودکشی نوجوانان بود.روش: روش پژوهش حاضر، همبستگی از نوع تحلیل مسیر بود. جامعه آماری مطالعه حاضر تمامی دانش آموزان مشغول به تحصیل مقطع متوسطه دوم شهر بم در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که با توجه به جامعه آماری حداقل حجم نمونه ۳۳۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه­ای انتخاب شد. ابزارهای مورد استفاده مقیاس تاب­آوری (کانر و دیویدسون،۲۰۰۳)، پرسش نامه رفتارها و کارکردهای خود جرحی (خانی پور، ۱۳۹۳) و فرم کوتاه پرسش نامه ترومای دوران کودکی برنشتاین و فینک (۱۹۹۸) بود. برای تحلیل داده ها از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر استفاده شد.یافته ها: یافته ها نشان داد که ترومای دوران کودکی بر رفتارهای خود آسیبی غیر خودکشی اثر مستقیم دارد (۰/۰۵>P). ترومای دوران کودکی اثرات پیش بینی غیرمستقیم قابل توجهی بر رفتارهای خود آسیبی غیر خودکشی از طریق تاب­آوری روان شناختی (β=-۰/۱۵۷،p< ۰/۰۵) داشت.نتیجه گیری: براساس یافته­ های پژوهش می­توان نتیجه گرفت، نوجوانان با ترومای دوران کودکی در صورت اکتساب ظرفیت بالای تاب­آوری روان­شناختی می­توانند کمتر اقدام به رفتارهای خودآسیبی کنند.

کلیدواژه ها:

تروما کودکی ، رفتارهای خود آسیبی غیرخودکشی ، تاب آوری روانشناختی