پیش بینی رفتارهای فرزندپروری بر اساس نشانگان افت روحیه در مادران دارای فرزند مبتلا به اختلال طیف اوتیسم

زمینه و هدف: مادران دارای فرزند مبتلا به اختلال اوتیسم، به علت شرایط و نیازهای مراقبتی خاص کودک، با استرس های زیادی در زندگی روزمره مواجه هستند که ممکن است ادراک آن ها از فرزندپروری، معناهای زندگی و پیش بینی شان از آینده را تغییر داده و زمینه را برای بروز آزردگی های روانی، از جمله نشانگان افت روحیه آماده کند. این امر می تواند به نوبه خود باعث افزایش احتمال درگیرشدن آن ها در یک چرخه مزمن، منفی شود که متعاقبا رفتارهای ناسازگار کودک را تشدید و بر دشواری های فرزندپروری بیفزاید. این مطالعه با هدف پاسخ به این سوال که آیا رفتارهای فرزندپروری بر اساس نشانگان افت روحیه در مادران دارای فرزند مبتلا به اختلال طیف اوتیسم قابل پیش بینی است، انجام شد.روش: طرح پژوهش از نوع توصیفی- تحلیلی بر پایه یک طرح همبستگی بوده است. با مراجعه حضوری به مدارس کودکان استثنائی و موسسات توان بخشی مستقر در چهار جهت جغرافیایی شهر تهران و جلب همکاری مدیران و مادران، ۱۳۰ نمونه از بین مادران دارای فرزند مبتلا به اوتیسم در رده سنی ۶ تا ۱۲ سال ساکن شهر تهران که شدت و سطح اختلال فرزندشان بر اساس مقیاس گارز-۳ منطبق با معیارهای شمول بود، به روش نمونه گیری مبتنی بر هدف انتخاب شدند. جمع آوری داده ها در زمستان ۱۴۰۱ انجام پذیرفت. ابزارهای پژوهش عبارت بودند از: پرسش نامه «رفتارهای فرزندپروری - نسخه اختلال طیف اوتیسم»، آزمون «گارز-۳» و پرسش نامه «نشانگان افت روحیه». داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS-۲۲ برای محاسبه رگرسیون خطی بین متغیرهای پیش بینی و ملاک پردازش شد.یافته ها: یافته ها نشان داد که نشانگان افت روحیه می تواند به ترتیب ۶ درصد، ۸ درصد،  ۱۳/۶ درصد و ۴/۵ درصد از تغییرات در مولفه های فرزندپروری مثبت، انضباط، قوانین و تحریک رشد را پیش بینی کندنتیجه ­گیری: مادرانی که شدت نشانگان افت روحیه بیشتری را گزارش کرده بودند، رفتارهای انضباطی بیشتری از خود نشان داده، اما در مولفه های فرزندپروری مثبت، قوانین و تحریک رشد، نمرات کمتری به دست آوردند.

کلیدواژه ها:

autism spectrum disorder ، Demoralization Syndrome ، Parenting behaviors