دلالت های نظریه فطرت در ارتباطات میان فرهنگی

ارتباط فردی از یک فرهنگ با مردمانی از فرهنگ دیگر با تاکید بر فرد و حضوری بودن را ارتباطات میان فرهنگی می­­گویند. این موضوع از نظر اسلامی نیز ظرفیت پرداخت و پژوهش دارد، زیرا اسلام رکن مهم فرهنگی کشور ایران بوده و خود نیز برنامه جامع زندگی بشر است. فطرت به معنای نحوه آفرینش الهی انسان از جمله مفاهیم اصلی و محوری انسان شناسی اسلامی بوده است. مسئله اصلی این مقاله کشف برخی از دلالت­های نظریه فطرت در ارتباطات میان فرهنگی است. روش جمع آوری داده به صورت اسنادی و کتابخانه­ای بوده و روش تحلیل آن، تحلیلی- استنتاجی و دلالت پژوهی است. دلالت­های نظریه فطرت در ارتباطات میان فرهنگی در این پژوهش عبارتند از: ۱- زبان؛ امری فطری بوده و خود فطرت نیز به عنوان یک زبان ارتباطی بین انسان- انسان و انسان- خدا است؛ ۲-  دین؛ بر اساس فطرت است و فطرت نقش برجسته­ای در ارتباطات میان ادیانی دارد؛ ۳- توجه به اصل اختیار، عدم خودبینی، توجه به ارزش خود و دیگری، احترام و سخن منطقی از جمله مقولات مورد اهمیت از منظر فطرت در مذاکره و گفتگو است؛ ۴- هویت مشترک بین همه انسان­ها فطرت است، از این جهت این هویت مشترک زمینه ارتباطات میان فرهنگی گسترده جهانی را فراهم می­آورد؛ ۵- یکی از ویژگی­های فطرت حقیقت جویی و توجه به جنبه­های حق یک فرهنگ در ارتباطات میان فرهنگی است؛ ۶- فطرت نقش برجسته­ای بر فرد و تغییر ساختارها در تماس فرهنگی و تغییر فرهنگی دارد و ۷- نقش فطرت در ارتباطات میان فرهنگی و سیر کلی تاریخ بشریت این است که جهان را به سوی تکامل پیش می­برد.

کلیدواژه ها:

فطرت ، ارتباطات میان فرهنگی ، اسلام ، فرهنگ