درآمدی بر وحدت اسلامی در عرصه دیپلماسی فرهنگی

دولت جمهوری اسلامی ایران براساس اصل یازدهم قانون اساسی و مبانی دینی حکومت موظف است سیاست کلی خود را بر پایه ائتلاف و اتحاد ملل اسلامی قرار داده و در راستای "تحقق وحدت سیاسی، اقتصادی و فرهنگی جهان اسلام" کوشش پیگیر به عمل آورد؛ این مهم مستلزم انجام مطالعات مرتبط در ابعاد مختلف خصوصا عرصه فرهنگی و سیاسی است. امروزه هزینه های سنگین تفرقه و نزاع درمیان مسلمانان منطقه و شرایط جهانی ضرورت توجه به آرمان وحدت را دوچندان کرده است. سوال اصلی مقاله یافتن الگویی برای سیاستگذاری فرهنگی ج.ا.ا. به منظور ایجاد و تقویت وحدت در ایران و جهان اسلام است. در بخش مفهوم شناسی توضیح داده می شود که وحدت به معنای یکسان سازی نیست و نظریه منتخب الگو "وحدت شمول گرا" (وحدت درعین کثرت) است. نویسنده در چهارچوب نظریه های سیاستگذاری فرهنگی و ارتباطات میان فرهنگی با مطالعات کتابخانه ای و روش تحلیل مضمون درصدد اثبات فرضیه مقاله برآمده است که براساس آن برای ارائه الگوی سیاستگذاری فرهنگی وحدت اسلامی در ج.ا.ا. لازم است ابتدا مبانی و ارزش هایی که آرمان وحدت اسلامی مبتنی برآنها است تبیین، سپس اهداف عینی و قابل دستیابی برای این آرمان ترسیم و نهایتا راهبردها و سیاست های عملیاتی در راستای اهداف بیان شوند. ارائه این الگو درقالب نمودار و جدول از نوآوری های مقاله می باشد. بدیهی است بعد از سیاستگذاری، مرحله برنامه ریزی اجرائی است که از موضوع مقاله خارج است، گرچه در جدول سیاست ها به متولیان اصلی پیگیری هر سیاست در حوزه حاکمیت اشاره شده است.

کلیدواژه ها:

وحدت اسلامی ، سیاستگذاری ، فرهنگی ، دیپلماسی فرهنگی ، ایران