ظرفیت شناسی الهیات آزادی بخش برای دیپلماسی دینی انقلاب اسلامی در امریکای لاتین

الهیات آزادی بخش در آمریکای لاتین به دلیل تمرکز بر نیازهای اجتماعی و فقر، به الگوی مناسبی در مسائل اجتماعی اقتصادی تبدیل شده است و با پیوند دادن دین به فلسفه و علوم اجتماعی می تواند تعاملات موثری میان جریان های دینی و فلسفی ایجاد کند. با توجه به تعریف آمریکای لاتین به عنوان عمق راهبردی جمهوری اسلامی ایران، اهمیت تعامل و همکاری میان این دو منطقه بیشتر شده و دیپلماسی فرهنگی و دینی در قبال آن اهمیت ویژه ای یافته است. این مقاله به بررسی ظرفیت های الهیات آزادی بخش برای استفاده در دیپلماسی دینی جمهوری اسلامی ایران در آمریکای لاتین می پردازد و پرسش اصلی اش این است که ظرفیت های اندیشگانی الهیات آزادی بخش در جهت استفاده برای دیپلماسی دینی جمهوری اسلامی ایران در قبال آمریکای لاتین کدامند و چگونه عملی می شوند؟تحلیل اندیشه الهیات آزادی بخش نشان می دهد دین اجتماعی به عنوان دال مرکزی این الهیات، ابزار موثری برای دیپلماسی دینی ایران است. همچنین مضامینی چون بافت محوری، تعهد معرفت دینی، کارکردگرایی، آزادی اجتماعی، اصالت پراکسیس و ظلم ستیزی نیز قابل استفاده هستند. مفاهیم متناظر این مضامین در اندیشه اسلامی شامل اجتهاد، مقتضیات زمان، عدل، جهاد، کیفیت استخدام وسیله، اهمیت نافعیت در علم، آزادی خواهی، آزادی معنوی، جهاد اکبر، تعهد معرفت دینی و مخالفت با دین داری راکد، حکومت دینی، ولایت فقیه و مردم سالاری دینی معرفی شدند. استفاده از این ظرفیت ها و مفاهیم از طریق راهبرد گفت وگو، به عنوان یکی از اصول دیپلماسی دینی، می تواند به تعامل و همکاری موثر ایران و امریکای لاتین منجر شود و به تحقق اهداف دیپلماسی دینی ایران در این منطقه کمک کند.

کلیدواژه ها:

الهیات آزادی بخش ، دیپلماسی دینی ، امریکای لاتین ، دین اجتماعی ، دیپلماسی انقلاب اسلامی