دیپلماسی علم و فناوری در فرانسه

پیوند نهاد علم و سازمان سیاست خارجی امروزه تا آنجا عمق یافته است که برخی آموزش را بعد چهارم سیاست خارجی دانسته اند. بر همین اساس، دیپلماسی علم و فناوری به مثابه چهارچوبی تازه برای افزایش تعامل میان بازیگران عرصه بین الملل، در سال های اخیر مورد توجه بسیاری از کشورهای پیشرو قرار گرفته است. در تحقیق حاضر، بر مبنای دو نظریه سازه انگاری و هم گرایی (با تاکید بر منطقه گرایی فرهنگی) و باتوجه به سطوح تحلیلی دیپلماسی علم و فناوری، عملکرد کشور فرانسه در این عرصه، به ویژه در بازه ۲۰۱۸-۲۰۰۸، ابتدا با روش کتابخانه ای و اسنادی (مراجعه به منابع به روز) رصد شده و با کمک آن، ده مولفه تحلیلی استخراج شده است. سپس شاخص ترین سند موجود در این رابطه (سند ۲۰۱۳ دیپلماسی علم و فناوری در فرانسه) با روش تحلیل مضمون کدگذاری و تحلیل شده است. مجموع خروجی های تحلیلی در قالب مولفه های دیپلماسی علم و فناوری فرانسه (در سه شاخه بینشی، انگیزشی و کنشی) سامان یافته است که مواد خام لازم برای ترسیم مدل دیپلماسی علم و فناوری این کشور و کمک به ترسیم الگوی بومی آن را فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

دیپلماسی عمومی ، دیپلماسی علم ، دیپلماسی فناوری و نوآوری ، قدرت نرم ،