مدل بلوغ مدیریت فناوری های هوشمند در سازمان ها: تاثیر رهبری دیجیتال و قابلیت های پویا بر عملکرد تحول دیجیتال

ظهور هوش مصنوعی، اینترنت اشیا، رایانش ابری، تحلیل کلان داده، اتوماسیون هوشمند و فناوری های دیجیتال نسل جدید، منطق مدیریت فناوری در سازمان ها را به طور بنیادین تغییر داده است. با این حال، صرف سرمایه گذاری در فناوری های هوشمند الزاما به موفقیت تحول دیجیتال منجر نمی شود. سازمان ها برای دستیابی به عملکرد مطلوب باید بتوانند فناوری را با راهبرد، ساختار، فرایندها، منابع انسانی، فرهنگ سازمانی و سازوکارهای تصمیم گیری یکپارچه کنند. در این زمینه، مدل های بلوغ دیجیتال ابزاری برای ارزیابی وضعیت موجود و طراحی مسیر تحول فراهم می کنند، اما بسیاری از مدل های موجود بر فهرست کردن ابعاد فناوری تمرکز داشته و پیوند میان بلوغ مدیریت فناوری، رهبری دیجیتال، قابلیت های پویا و عملکرد تحول دیجیتال را به صورت یکپارچه توضیح نمی دهند. پژوهش حاضر با هدف توسعه یک مدل مفهومی برای بلوغ مدیریت فناوری های هوشمند، نقش رهبری دیجیتال و قابلیت های پویا را در تبدیل بلوغ فناوری به عملکرد تحول دیجیتال بررسی می کند. چارچوب پیشنهادی بر نظریه قابلیت های پویا، دیدگاه مبتنی بر منابع و ادبیات بلوغ دیجیتال استوار است. مدل پیشنهادی بلوغ مدیریت فناوری هوشمند را در پنج بعد شامل همسویی راهبردی، حکمرانی و معماری فناوری، قابلیت داده و هوش مصنوعی، یکپارچگی و چابکی فرایندی، و قابلیت انسانی و فرهنگی مفهوم سازی می کند. در این مدل، رهبری دیجیتال به عنوان توانمندساز سازمانی و قابلیت های پویا به عنوان سازوکار تبدیل منابع و فناوری به قابلیت های تحول آفرین در نظر گرفته می شوند. عملکرد تحول دیجیتال نیز بر اساس ابعاد عملیاتی، نوآوری، مشتری، مالی و سازمانی تعریف می شود. مقاله مجموعه ای از فرضیه های قابل آزمون و یک مدل ساختاری برای مطالعات تجربی آینده پیشنهاد می کند. استدلال اصلی مقاله آن است که بلوغ فناوری زمانی به عملکرد تحول دیجیتال منجر می شود که رهبران سازمان بتوانند چشم انداز دیجیتال را ایجاد و بسیج کنند و سازمان نیز قابلیت های لازم برای حس کردن فرصت ها، بهره برداری از آنها و پیکربندی مجدد منابع را داشته باشد.

کلیدواژه ها:

بلوغ فناوری هوشمند ، تحول دیجیتال ، رهبری دیجیتال ، قابلیت های پویا ، هوش مصنوعی ، حکمرانی فناوری ، عملکرد تحول دیجیتال.