قابلیت های پویا در مدیریت فناوری های هوشمند: تاثیر قابلیت سنجش فرصت های فناورانه و بازپیکربندی دیجیتال بر تاب آوری نوآوری

شتاب تغییرات فناورانه، گسترش هوش مصنوعی، اینترنت اشیا، رایانش ابری، تحلیل پیشرفته داده ها و سایر فناوری های هوشمند، محیط رقابتی سازمان ها را به شدت متلاطم و پیش بینی ناپذیر کرده است. در چنین محیطی، توانایی سازمان برای حفظ ظرفیت نوآوری در مواجهه با اختلالات فناورانه، بازار، زنجیره تامین و رقابت، به یکی از الزامات اساسی بقای بلندمدت تبدیل شده است. با وجود گسترش ادبیات مربوط به تحول دیجیتال و قابلیت های پویا، هنوز نیاز به تبیین دقیق تر سازوکارهایی وجود دارد که از طریق آنها سازمان ها فرصت های فناورانه را شناسایی کرده و منابع و ساختارهای دیجیتال خود را برای حفظ نوآوری بازپیکربندی می کنند. مقاله حاضر با هدف توسعه یک مدل مفهومی برای تبیین نقش قابلیت های پویا در مدیریت فناوری های هوشمند، تاثیر دو قابلیت کلیدی شامل قابلیت سنجش فرصت های فناورانه و قابلیت بازپیکربندی دیجیتال را بر تاب آوری نوآوری بررسی می کند. چارچوب نظری پژوهش بر نظریه قابلیت های پویا، دیدگاه مبتنی بر منابع و ادبیات تحول دیجیتال استوار است. در مدل پیشنهادی، قابلیت سنجش فرصت های فناورانه به توانایی سازمان برای شناسایی، تفسیر و ارزیابی روندها و فرصت های نوظهور فناورانه اشاره دارد؛ در حالی که بازپیکربندی دیجیتال بیانگر توانایی سازمان برای تغییر، ترکیب مجدد و تخصیص منابع، فرایندها، ساختارها و زیرساخت های دیجیتال در پاسخ به تغییرات محیطی است. تاب آوری نوآوری نیز به توانایی سازمان برای تداوم، بازیابی و تجدید فعالیت های نوآورانه در شرایط اختلال تعریف می شود. مقاله مجموعه ای از فرضیه های قابل آزمون را پیشنهاد کرده و یک مدل زنجیره ای ارائه می دهد که در آن سنجش فرصت های فناورانه از طریق قابلیت بازپیکربندی دیجیتال به تقویت تاب آوری نوآوری منجر می شود. این مدل می تواند مبنایی برای مطالعات تجربی آینده در سازمان های فناوری محور و صنایع متکی بر فناوری های هوشمند باشد.

کلیدواژه ها:

قابلیت های پویا ، فناوری های هوشمند ، سنجش فرصت های فناورانه ، بازپیکربندی دیجیتال ، تاب آوری نوآوری ، تحول دیجیتال ، هوش مصنوعی.