ارزیابی مقایسه ای بیوپلاستیک های تقویت شده با لیگنین و کیتوسان و سلفون در حفظ کیفیت محصولات تازه

افزایش مصرف پلاستیک های نفت پایه و ماندگاری طولانی آن ها در محیط زیست، ضرورت توسعه مواد بسته بندی زیست تخریب پذیر و سازگارتر با محیط زیست را افزایش داده است. اهمیت این پژوهش در استفاده از پلیمرهای طبیعی حاصل از پسماندهای زیستی برای تولید بیوپلاستیک و بررسی قابلیت کاربرد آن ها در بسته بندی محصولات تازه است. تبدیل پسماندهای غذایی، کشاورزی و زیستی به مواد پلیمری با ارزش افزوده می تواند ضمن کاهش ضایعات، گامی در جهت کاهش وابستگی به پلاستیک های نفت پایه باشد. در این پژوهش، پنج فرمولاسیون بیوپلاستیک بر پایه پلیمرهای طبیعی تهیه شد که بیوپلاستیک نوع چهارم با لیگنین و بیوپلاستیک نوع پنجم با لیگنین و کیتوسان تقویت شدند. محور اصلی پژوهش، مقایسه عملکرد این دو بیوپلاستیک با یکدیگر و با سلفون معمولی در نگهداری سیب، خیار و سبزیجات تازه بود. اهمیت مقایسه با سلفون از آن جهت است که سلفون و فیلم های پلاستیکی متداول به طور گسترده برای بسته بندی و حفظ تازگی محصولات غذایی استفاده می شوند؛ بنابراین مقایسه عملکرد بیوپلاستیک های تولیدشده با یک پوشش رایج، امکان ارزیابی بهتر قابلیت آن ها برای کاربرد عملی در بسته بندی را فراهم می کند. نتایج این پژوهش می تواند زمینه ای برای توسعه بسته بندی های زیست پایه و زیست تخریب پذیر با عملکرد مناسب و کاهش مصرف مواد پلاستیکی متداول فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

بیوپلاستیک ، پلیمرهای طبیعی ، لیگنین ، کیتوسان ، سلفون ، زیست تخریب پذیری ، بسته بندی محصولات تازه