نقش مشاوره در کاهش اضطراب جدایی دانش آموزان پایه اول ابتدایی

ورود به پایه اول ابتدایی یکی از مراحل مهم تحول روانی، اجتماعی و آموزشی کودکان است که با تغییر در محیط زندگی روزمره، گسترش روابط اجتماعی، پذیرش نقش دانش آموزی و فاصله گرفتن از مراقبان اصلی همراه می شود. این گذار، اگرچه بخشی طبیعی از فرایند رشد محسوب می شود، ممکن است در برخی کودکان با نگرانی شدید، گریه، امتناع از حضور در مدرسه، شکایت های جسمانی و دشواری در برقراری ارتباط با معلم و همسالان همراه باشد. پژوهش حاضر با هدف تحلیل نقش مشاوره در کاهش اضطراب جدایی دانش آموزان پایه اول ابتدایی و تبیین سازوکارهای روان شناختی و تربیتی موثر بر این فرایند انجام شده است. روش پژوهش توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعه منابع نظری و پژوهش های علمی مرتبط با اضطراب جدایی، نظریه دلبستگی، مشاوره کودک و مداخلات روان شناختی در محیط مدرسه است. در این چارچوب، نقش مشاوره در شناسایی نشانه های اضطراب، تقویت احساس امنیت، اصلاح برداشت های نگران کننده کودک، آموزش مهارت های تنظیم هیجان و ایجاد هماهنگی میان خانواده و مدرسه بررسی می شود. تحلیل منابع نشان می دهد که مداخله مشاوره ای زمانی از ظرفیت بیشتری برای حمایت از کودک برخوردار است که متناسب با سطح رشد، شدت نشانه ها، شرایط خانوادگی و ویژگی های محیط آموزشی طراحی شود. همچنین، استفاده از راهبردهای شناختی رفتاری متناسب با سن، آماده سازی تدریجی کودک برای جدایی، آموزش والدین و ایجاد فضای عاطفی حمایتگر در کلاس می تواند در مدیریت نشانه های اضطراب نقش داشته باشد. بااین حال، شواهد مربوط به مداخلات مدرسه محور از نظر نوع برنامه، جمعیت مورد مطالعه و کیفیت روش شناختی یکسان نیستند؛ ازاین رو، اثربخشی هر برنامه باید با ارزیابی منظم و متناسب با شرایط کودک سنجیده شود. نتیجه تحلیل بر ضرورت استقرار رویکردی پیشگیرانه، مشارکتی و رشد محور در مشاوره مدارس ابتدایی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

اضطراب جدایی ، مشاوره مدرسه ، دانش آموزان پایه اول ، نظریه دلبستگی ، سازگاری تحصیلی