بررسی رابطه بین انگیزه درونی دانش آموزان و پرورش خلاقیت آنان در فعالیت های آموزشی مدرسه

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه میان انگیزه درونی دانش آموزان و پرورش خلاقیت آنان در فعالیت های آموزشی مدرسه انجام شد. انگیزه درونی به عنوان نیرویی که فرد را بدون نیاز به پاداش های بیرونی و صرفا به دلیل لذت و جذابیت فعالیت به انجام کار سوق می دهد، در نظریه های معاصر روان شناسی تربیتی جایگاهی محوری یافته است. خلاقیت نیز به مثابه توانایی تولید ایده های نو و ارزشمند، تحت تاثیر عوامل متعددی از جمله انگیزش قرار می گیرد. روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی بود و جامعه آماری آن را دانش آموزان دوره متوسطه اول شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ تشکیل دادند. نمونه ای به حجم ۳۲۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه انگیزش درونی و پرسشنامه خلاقیت دانش آموزان بود که روایی و پایایی آن ها تایید شد. داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین انگیزه درونی و خلاقیت دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین تحلیل رگرسیون نشان داد که انگیزه درونی توانایی پیش بینی معناداری از خلاقیت دانش آموزان را دارد. نتایج این پژوهش بر اهمیت پرورش انگیزه درونی در محیط های آموزشی به عنوان راهبردی موثر برای شکوفایی خلاقیت دانش آموزان تاکید می کند و پیشنهادهایی برای معلمان و برنامه ریزان آموزشی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

انگیزه درونی ، خلاقیت ، دانش آموزان ، فعالیت های آموزشی ، نظریه خودتعیین گری.