بهره گیری از فناوری، رسانه های دیجیتال و ابزارهای چندرسانه ای در آموزش ادبیات فارسی

آموزش ادبیات فارسی همواره با چالش های درونی و بیرونی همراه بوده است؛ چالش هایی که ریشه در فاصله ی زبانی، فرهنگی و نسل های میان متون کلاسیک و ذهنیت های امروزی دارند. در این میان، ورود فناوری، رسانه های دیجیتال و ابزارهای چندرسانه ای به فضای آموزشی، افق های تازه ای را پیش روی معلم و فراگیر گشوده است. این مقاله با نگاهی علمی و روش شناختی، به بررسی نقش و جایگاه این ابزارها در فرایند یاددهی و یادگیری ادبیات فارسی می پردازد. پژوهش با روشی توصیفی-تحلیلی و بر پایه ی مبانی نظری آموزش زبان و ادبیات، یادگیری فعال، ساخت گرایی و رویکرد چندرسانه ای، به تبیین چگونگی غنای ادراکی، افزایش انگیزه، عمق بخشی به تحلیل متن و پرهیز از سطحی نگری در مواجهه با آثار ادبی می پردازد. یافته های این نوشتار نشان می دهد که فناوری، به جای آنکه جایگاه معلم و متن ادبی را خدشه دار کند، می تواند بستری برای تجربه ی زنده تر، چندلایه تر و شخصی سازی شده ی اثر فراهم آورد؛ به شرط آنکه در چارچوبی هدفمند، تربیتی و فرهنگی به کار گرفته شود. در پایان، چالش ها، موانع و راهکارهای عملی برای پیاده سازی موثر این رویکرد در کلاس های ادبیات فارسی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

آموزش ادبیات فارسی ، فناوری آموزشی ، رسانه های دیجیتال ، ابزارهای چندرسانه ای ، یادگیری فعال ، تحلیل متن ، نوآوری در آموزش