نقش تعامل خانه و مدرسه در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

تعامل میان خانه و مدرسه به عنوان دو نهاد اصلی تربیت، از دیرباز مورد توجه پژوهشگران حوزه تعلیم و تربیت بوده است. این مقاله با هدف بررسی نقش تعامل خانه و مدرسه در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان تدوین شده است. روش پژوهش، تحلیلی–توصیفی و مبتنی بر مرور نظام مند منابع کتابخانه ای و پژوهش های داخلی و خارجی مرتبط است. یافته ها نشان می دهد که تعامل سازنده میان خانواده و مدرسه از طریق سازوکارهایی همچون ارتباط مستمر والدین با معلمان، مشارکت در انجمن اولیا و مربیان، همسویی ارزش های تربیتی و حمایت عاطفی از دانش آموز، به افزایش انگیزه تحصیلی، بهبود عملکرد درسی و کاهش افت تحصیلی منجر می شود. با این حال، کیفیت و نوع مشارکت والدین اهمیت تعیین کننده ای دارد؛ مشارکت بیش ازحد و مداخله گرانه می تواند استقلال دانش آموز را تضعیف کند. همچنین پژوهش ها نشان می دهد که تاثیر تعامل خانه و مدرسه در خانواده های با پایگاه اجتماعی–اقتصادی پایین تر، چشمگیرتر است. در پایان، راهکارهایی نظیر توانمندسازی والدین، ایجاد کانال های ارتباطی دوسویه و شفاف سازی انتظارات متقابل ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

تعامل خانه و مدرسه ، پیشرفت تحصیلی ، مشارکت والدین ، انگیزه یادگیری ، افت تحصیلی