بررسی راهکارهای طراحی فضاهای آموزشی با محوریت معماری سنتی ایران جهت پیشگیری از آسیب های اجتماعی

فضاهای آموزشی تنها محل انتقال دانش نیستند، بلکه محیطی برای شکل گیری شخصیت، هویت فرهنگی، مهارت های اجتماعی و سلامت روان دانش آموزان به شمار می روند. در دهه های اخیر، افزایش آسیب های اجتماعی نظیر انزوای اجتماعی، خشونت، اعتیاد، افت تحصیلی، بی هویتی فرهنگی و کاهش تعاملات انسانی، ضرورت بازنگری در طراحی فضاهای آموزشی را دوچندان کرده است. معماری سنتی ایران با ویژگی هایی چون مردم محوری، هویت بخشی، ایجاد تعاملات اجتماعی، توجه به طبیعت، امنیت روانی و سلسله مراتب فضایی می تواند الگویی مناسب برای طراحی مدارس و مراکز آموزشی معاصر باشد. این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی به بررسی نقش عناصر معماری سنتی ایران در پیشگیری از آسیب های اجتماعی پرداخته و راهکارهای اجرایی برای طراحی فضاهای آموزشی ارائه می دهد. نتایج نشان می دهد که بهره گیری از الگوهای معماری سنتی موجب افزایش تعلق مکانی، ارتقای تعاملات اجتماعی، کاهش رفتارهای پرخطر و تقویت سلامت روان دانش آموزان می شود.

کلیدواژه ها:

فضاهای آموزشی ، آسیب های اجتماعی ، پیشگیری ، طراحی مدرسه ، حیاط مرکزی ، هویت فرهنگی ، تعاملات اجتماعی ، سلامت روان