آموزش مربیان پرورشی برای همکاری موثر با ابزارهای هوش مصنوعی: نیازسنجی و الگوی آموزشی

ورود ابزارهای هوش مصنوعی مولد به محیط های آموزشی، نقش های تربیتی مدارس را با فرصت ها و چالش های تازه ای روبه رو کرده است. مربیان پرورشی به عنوان متولیان اصلی تربیت اخلاقی، اجتماعی و فرهنگی دانش آموزان، نیازمند شایستگی هایی هستند که فراتر از سواد دیجیتال عمومی باشد. این مقاله با هدف نیازسنجی و ارائه الگوی آموزشی برای همکاری موثر مربیان پرورشی با ابزارهای هوش مصنوعی تدوین شده است. پژوهش با روش مروری تحلیلی و با استناد به چارچوب های معتبر بین المللی از جمله چارچوب شایستگی هوش مصنوعی یونسکو، چارچوب سواد هوش مصنوعی OECD و مدل TPACK توسعه یافته (I-TPACK) انجام شده است. یافته ها نشان می دهد نیازهای آموزشی مربیان پرورشی در چهار حوزه اصلی قابل دسته بندی است: دانش بنیادین هوش مصنوعی، کاربرد تربیتی هوش مصنوعی، ملاحظات اخلاقی و حریم خصوصی، و همکاری انسان-هوش مصنوعی در فعالیت های پرورشی. بر این اساس، الگوی آموزشی پنج مرحله ای پیشنهاد می شود که شامل آشناسازی مفهومی، کاربرد هدایت شده، تحلیل اخلاقی موارد واقعی، طراحی فعالیت تربیتی مبتنی بر هوش مصنوعی و اجتماع عمل حرفه ای است. نتیجه گیری می کند که آموزش مربیان پرورشی باید انسان محور، زمینه محور و مبتنی بر نقش تربیتی آنان طراحی شود، نه صرفا آموزش فنی ابزارها.

کلیدواژه ها:

مربی پرورشی ، هوش مصنوعی ، نیازسنجی آموزشی ، الگوی آموزشی ، سواد هوش مصنوعی ، تربیت اخلاقی