بررسی رابطه میان میزان آشنایی و مهارت معلمان در استفاده از فناوری های مبتنی بر هوش مصنوعی با خودکارآمدی تدریس، خلاقیت آموزشی، رضایت شغلی و کیفیت تعامل معلم و دانش آموز در محیط کلاس درس

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه میان میزان آشنایی و مهارت معلمان در استفاده از فناوری های مبتنی بر هوش مصنوعی با خودکارآمدی تدریس، خلاقیت آموزشی، رضایت شغلی و کیفیت تعامل معلم و دانش آموز در محیط کلاس درس انجام شده است. جامعه آماری شامل معلمان دوره ابتدایی و متوسطه شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که از میان آن ها ۳۸۶ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه محقق ساخته آشنایی و مهارت با هوش مصنوعی، مقیاس خودکارآمدی معلمان (TSES)، پرسشنامه خلاقیت آموزشی، مقیاس رضایت شغلی معلمان و پرسشنامه کیفیت تعامل معلم-دانش آموز بود. داده ها با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) و نرم افزار SmartPLS تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که آشنایی و مهارت با هوش مصنوعی به طور مستقیم و معنادار با خودکارآمدی تدریس (β=۰.۴۲, p<۰.۰۰۱)، خلاقیت آموزشی (β=۰.۳۸, p<۰.۰۰۱)، رضایت شغلی (β=۰.۳۱, p<۰.۰۰۱) و کیفیت تعامل معلم-دانش آموز (β=۰.۲۷, p<۰.۰۰۱) رابطه مثبت دارد. همچنین، خودکارآمدی تدریس به عنوان متغیر میانجی در رابطه میان مهارت هوش مصنوعی و رضایت شغلی (β=۰.۱۴, p<۰.۰۱) و کیفیت تعامل (β=۰.۱۱, p<۰.۰۱) نقش معناداری ایفا کرد. مدل نهایی پژوهش ۵۸ درصد از واریانس رضایت شغلی و ۵۲ درصد از واریانس کیفیت تعامل معلم-دانش آموز را تبیین کرد. نتایج بر ضرورت طراحی برنامه های توسعه حرفه ای مبتنی بر هوش مصنوعی با تاکید بر ابعاد پداگوژیک و نه صرفا فنی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، خودکارآمدی تدریس ، خلاقیت آموزشی ، رضایت شغلی ، تعامل معلم-دانش آموز ، توسعه حرفه ای معلمان