بررسی تاثیر «تربیت عاطفی-اجتماعی مبتنی بر حل تعارضات ساختاریافته کلاسی» بر احساس تعلق به مدرسه

احساس تعلق به مدرسه یکی از مولفه های مهم تجربه تربیتی دانش آموزان است که با مشارکت تحصیلی، انگیزش، پیشرفت آموزشی، سلامت روانی و کاهش رفتارهای مسئله ساز ارتباط دارد. با وجود اهمیت این سازه، بسیاری از دانش آموزان به دلیل تجربه روابط منفی، بی توجهی عاطفی، تعارض های حل نشده و احساس نادیده گرفته شدن، پیوند مطلوبی با مدرسه برقرار نمی کنند. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی تحلیلی به بررسی تاثیر تربیت عاطفی اجتماعی مبتنی بر حل تعارضات ساختاریافته کلاسی بر احساس تعلق به مدرسه می پردازد. در این رویکرد، تعارض کلاسی صرفا رویدادی منفی یا رفتاری مختل کننده تلقی نمی شود، بلکه فرصتی تربیتی برای شناخت هیجان ها، تمرین گفت وگو، درک دیدگاه دیگران، تصمیم گیری مسئولانه و بازسازی روابط اجتماعی است. حل تعارضات ساختاریافته از طریق ایجاد فرایندی روشن، عادلانه و مشارکت محور، به دانش آموزان کمک می کند تا به جای واکنش های تکانشی، از مهارت های خودآگاهی، خودتنظیمی، همدلی، ارتباط موثر و حل مسئله استفاده کنند. تحلیل نظری نشان می دهد که این فرایند می تواند از طریق افزایش احساس امنیت، تجربه عدالت، دریافت حمایت از سوی معلم و همسالان، تقویت شایستگی اجتماعی و افزایش مشارکت در زندگی کلاسی، احساس تعلق به مدرسه را ارتقا دهد. اجرای موفق این رویکرد مستلزم آمادگی معلمان، حمایت مدیریت مدرسه، تداوم برنامه، توجه به تفاوت های فرهنگی و فردی و پرهیز از برخوردهای تنبیهی و صوری است. نتیجه کلی آن است که تربیت عاطفی اجتماعی، هنگامی که در بطن موقعیت های واقعی کلاس و به ویژه تعارض های روزمره اجرا شود، می تواند زمینه ای موثر برای ایجاد مدرسه ای امن، مشارکت محور و تعلق آفرین فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

تربیت عاطفی اجتماعی ، حل تعارض ، تعارضات کلاسی ، احساس تعلق به مدرسه ، مهارت های اجتماعی.