بررسی رابطه بین جامعه پذیری در مدرسه و رشد مهارت های شهروندی و احساس تعلق به مدرسه

مدرسه به عنوان یکی از مهم ترین نهادهای جامعه پذیری ثانویه، نقشی بنیادین در انتقال ارزش ها، باورها و قواعد زندگی جمعی به نسل نوخاسته دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین فرایند جامعه پذیری در مدرسه با رشد مهارت های شهروندی و احساس تعلق به مدرسه تدوین شده است. روش این پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی و تحلیلی است. چارچوب نظری پژوهش بر نظریه های جامعه پذیری دورکیم و پارسونز، نظریه یادگیری اجتماعی بندورا و نظریه پیوند اجتماعی هیرشی استوار است. شواهد نظری و تجربی نشان می دهند که جامعه پذیری موثر، دموکراتیک و تعاملی در محیط مدرسه، از یک سو به درونی سازی هنجارهای مدنی، تقویت حس مسئولیت پذیری و ارتقای مهارت های شهروندی (نظیر مشارکت، مدارا و قانون گرایی) می انجامد و از سوی دیگر، با فراهم آوردن بستری امن و عادلانه، پیوند عاطفی و احساس تعلق دانش آموزان به مدرسه را به گونه ای معنادار ارتقا می بخشد. بر این اساس، بازنگری در ساختار سازمانی مدارس به سوی الگوهای مشارکتی و بازطراحی برنامه درسی پنهان برای تسهیل این فرایند پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

جامعه پذیری مدرسه ای ، مهارت های شهروندی ، احساس تعلق به مدرسه ، برنامه درسی پنهان ، مشارکت اجتماعی.