بازآفرینی نقش آموزش وپرورش در مهار مشکلات دانش آموزان

این نوشتار با تغییر رویکرد از نگاه سنتی و تنبیه محور به مشکلات رفتاری دانش آموزان، نقش آموزش وپرورش را در قالب یک نظام پیشگیرانه، حمایتی و تربیت محور بازتعریف می کند. فرض بنیادین پژوهش این است که رفتار مشکل دار، پیش از آنکه ناشی از نقص فردی باشد، برآمده از کاستی های محیطی و تربیتی است و ازاین رو، کاهش آن در گرو اصلاح سیاست ها و روش های آموزشی است. روش این مطالعه توصیفی–تحلیلی است و با تکیه بر منابع کتابخانه ای و تحلیل نسبت میان آموزش و سلامت رفتاری، مولفه های کلیدی راهبرد پیشگیرانه را شناسایی می کند؛ از جمله آموزش مهارت های زندگی و اجتماعی، فضای امن و پذیرنده ی مدرسه، نقش مشاوره و راهنمایی، پیوند مستمر مدرسه با خانواده، پرورش رفتار معلم به عنوان الگو، و توجه به دانش آموزان در معرض خطر. یافته ها نشان می دهد برنامه های تربیتی مشارکت محور و حمایت گرا، در مقایسه با سیاست های تنبیه محور، تاثیر پایدارتری در کاهش پرخاشگری، افت تحصیلی، بی انگیزگی و قانون گریزی دانش آموزان دارند و از برچسب زنی و طرد اجتماعی آنان جلوگیری می کنند. نتیجه آنکه آموزش وپرورش، هم به سبب اجباری و فراگیر بودن خود و هم به دلیل جایگاه تربیتی اش، توانمندترین نهاد برای پیشگیری از شکل گیری مشکلات رفتاری و کاهش آن ها به شمار می رود؛ به شرط آنکه از سیاست تنبیه محور فاصله بگیرد و به کارکرد تربیتی، حمایتی و جامعه ساز خود بازگردد.

کلیدواژه ها:

آموزش وپرورش ، مشکلات رفتاری ، پیشگیری ، تربیت ، مهارت های اجتماعی ، مشاوره ی مدرسه ، خانواده