نقش تعاملات عاطفی آموزگاران ابتدایی در پرورش تاب آوری روان شناختی و حس امنیت درونی دانش آموزان

مدرسه ی ابتدایی، نخستین بستر ساختاریافته ای است که کودک در آن، فراتر از خانواده، با روابط اجتماعی، انتظارات اجتماعی و چالش های عاطفی روبه رو می شود. در این بستر، آموزگار، به عنوان نزدیک ترین بزرگسال به کودک و نخستین مرجع عاطفی خارج از خانه، نقشی فراتر از انتقال دانش ایفا می کند. این پژوهش با رویکردی توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای، به بررسی چگونگی تاثیر تعاملات عاطفی آموزگاران ابتدایی در پرورش تاب آوری روان شناختی و حس امنیت درونی دانش آموزان می پردازد. یافته های این نوشتار نشان می دهد که کیفیت رابطه ی عاطفی بین آموزگار و دانش آموز، نوع واکنش های عاطفی آموزگار در مواجهه با شکست ها، اضطراب ها و بحران های کوچک روزمره ی کودک، و فضای روان شناختی کلاس، از موثرترین عوامل در شکل گیری حس امنیت درونی، توانایی مقابله با استرس، و پرورش تاب آوری روان شناختی در سنین پایین است. همچنین تبیین می شود که چگونه آموزگاران، با بهره گیری از هوش عاطفی، گوش دادن فعال، پاسخ گویی همدلانه و ایجاد محیطی امن برای ابراز احساسات، می توانند نقش «تکیه گاه روان شناختی» را برای کودک ایفا کنند. در نهایت، چالش های موجود در این مسیر، از جمله کمبود آموزش های روان شناختی برای آموزگاران، حجم بالای کلاس ها و فشارهای شغلی، شناسایی شده و راهکارهایی برای تقویت این نقش حیاتی ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

آموزگار ابتدایی ، تاب آوری روان شناختی ، حس امنیت درونی ، تعاملات عاطفی ، هوش عاطفی ، سلامت روان کودک ، رابطه ی آموزگار و دانش آموز ، فضای روان شناختی کلاس ، حمایت عاطفی ، آموزش ابتدایی.