هوش مصنوعی به عنوان طراح همکار در طراحی تکالیف یادگیری: مروری نظام مند بر چارچوب های نظری، شیوه های همکاری و شواهد تجربی

طراحی تکالیف یادگیری موثر یکی از چالش های اساسی حرفه معلمی است که همواره با محدودیت زمان، تنوع نیازهای یادگیرندگان و پیچیدگی های طراحی آموزشی همراه بوده است. با ظهور هوش مصنوعی مولد، امکان همکاری میان معلمان و سیستم های هوشمند در فرآیند طراحی تکالیف به موضوعی کانونی در پژوهش های آموزشی تبدیل شده است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل و سنتز ادبیات علمی در زمینه هوش مصنوعی به عنوان طراح همکار در طراحی تکالیف یادگیری انجام شده است. این مطالعه با روش مرور نظام مند، ۲۸ پژوهش تجربی منتشرشده در بازه ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ را بررسی کرده و چارچوب های نظری، شیوه های همکاری معلم–هوش مصنوعی، کارکردهای ابزارهای هوشمند و اهداف همکاری را تحلیل نموده است. یافته ها نشان می دهد که ابزارهای هوش مصنوعی مولد عمدتا برای پشتیبانی از برنامه ریزی درس، تولید ایده و شخصی سازی تکالیف به کار می روند؛ با این حال، نقش هوش مصنوعی به عنوان «طراح همکار» یا «شریک گفتگویی» در مقایسه با نقش «دستیار» یا «تولیدکننده محتوا» کمتر تحقق یافته است. تحلیل داده ها همچنین نشان می دهد که اثربخشی همکاری معلم–هوش مصنوعی به سطح دانش موضوعی معلم، مهارت در مهندسی پرسش و توانایی ارزیابی انتقادی خروجی های هوش مصنوعی وابسته است. بر این اساس، مقاله حاضر ضمن ارائه چارچوبی برای همکاری طراحی معلم–هوش مصنوعی، بر ضرورت بازتعریف نقش معلم به عنوان «طراح تجربه یادگیری» و «حافظ حکم تربیتی» تاکید می کند و پیشنهادهایی برای سیاست گذاری آموزشی و برنامه های تربیت معلم ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، طراحی تکالیف یادگیری ، همکاری معلم–هوش مصنوعی ، هوش مصنوعی مولد ، طراحی آموزشی ، نقش معلم ، مهندسی پرسش ، ارزیابی انتقادی