اضطراب فناوری و مشارکت کلاسی دانش آموزان

گسترش فناوری های دیجیتال در نظام آموزش وپرورش، فرصت های تازه ای برای یادگیری، تعامل و مشارکت دانش آموزان فراهم کرده است؛ بااین حال، استفاده از ابزارهای فناورانه در فرایند آموزش ممکن است برای برخی دانش آموزان با نگرانی، سردرگمی و فشار روانی همراه باشد. اضطراب فناوری به احساس نگرانی و تنش فرد هنگام استفاده از ابزارها و سامانه های فناورانه اشاره دارد و می تواند بر تجربه یادگیری و نحوه تعامل دانش آموزان با محیط آموزشی تاثیر بگذارد. از سوی دیگر، مشارکت کلاسی یکی از مولفه های مهم یادگیری فعال است و ابعادی مانند پاسخ گویی به پرسش های معلم، شرکت در بحث های گروهی، بیان دیدگاه ها، همکاری با همکلاسی ها و حضور فعال در فعالیت های آموزشی را در بر می گیرد. هدف مقاله حاضر، بررسی رابطه اضطراب فناوری با مشارکت کلاسی دانش آموزان و تبیین عوامل احتمالی موثر بر این رابطه است. در این مقاله، مفاهیم اضطراب فناوری و مشارکت کلاسی، نقش فناوری های آموزشی در تعاملات دانش آموزان و راهکارهای کاهش نگرانی ناشی از استفاده از ابزارهای دیجیتال بررسی می شوند. همچنین، بر اهمیت سواد دیجیتال، آموزش تدریجی فناوری، حمایت معلمان و فراهم کردن محیطی امن برای یادگیری تاکید می شود. از نظر نظری، اضطراب فناوری ممکن است با افزایش نگرانی از اشتباه، کاهش اعتمادبه نفس در استفاده از ابزارهای دیجیتال و محدودشدن تمایل به مشارکت در فعالیت های فناورانه همراه باشد؛ بااین حال، شدت و جهت این رابطه به عواملی مانند مهارت دیجیتال دانش آموزان، امکانات آموزشی، نوع فعالیت کلاسی و حمایت معلم بستگی دارد. بنابراین، شناخت این عوامل می تواند به طراحی محیط های آموزشی فراگیرتر و تقویت مشارکت فعال دانش آموزان کمک کند.

کلیدواژه ها:

اضطراب فناوری ، مشارکت کلاسی ، دانش آموزان ، فناوری آموزشی ، سواد دیجیتال ، یادگیری فعال.