تعامل معلم و دانش آموز و تعلق مدرسه

تعامل معلم و دانش آموز یکی از مهم ترین مولفه های اجتماعی و تربیتی محیط مدرسه است که می تواند نقش قابل توجهی در شکل گیری تجربه دانش آموز از مدرسه داشته باشد. کیفیت این تعامل تنها به انتقال مطالب درسی محدود نمی شود، بلکه ابعادی مانند احترام متقابل، حمایت عاطفی، اعتماد، توجه به نیازهای دانش آموز، بازخورد مناسب و فراهم کردن فرصت برای مشارکت را نیز دربرمی گیرد. یکی از پیامدهای احتمالی تعامل مثبت و حمایتگرانه میان معلم و دانش آموز، تقویت احساس تعلق به مدرسه است. تعلق مدرسه به احساس پذیرفته شدن، ارزشمند بودن، مورد حمایت قرار گرفتن و داشتن ارتباط معنادار با مدرسه و اعضای آن اشاره دارد. دانش آموزی که احساس می کند در محیط مدرسه جایگاه مشخص و ارزشمندی دارد، ممکن است نگرش مثبت تری نسبت به مدرسه داشته باشد و ارتباط بیشتری با فعالیت های آموزشی و اجتماعی برقرار کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط میان تعامل معلم و دانش آموز و تعلق مدرسه، به بررسی مبانی نظری، عوامل موثر و شواهد پژوهشی مرتبط با این دو متغیر می پردازد. در این راستا، نقش حمایت معلم، کیفیت ارتباط کلاسی، احترام متقابل، مشارکت دانش آموز، احساس امنیت و روابط اجتماعی مدرسه مورد توجه قرار می گیرد. بررسی مباحث نظری نشان می دهد که تعامل معلم و دانش آموز می تواند از طریق ایجاد احساس حمایت، پذیرش و امنیت، زمینه مناسبی برای شکل گیری تعلق مدرسه فراهم کند. با این حال، تعلق مدرسه پدیده ای چندعاملی است و علاوه بر رابطه با معلم، تحت تاثیر روابط همسالان، خانواده، ویژگی های فردی دانش آموز، جو مدرسه و تجربه های آموزشی قرار دارد. بنابراین، توجه همزمان به کیفیت روابط معلم و دانش آموز و سایر ابعاد محیط مدرسه می تواند در تقویت تجربه مثبت دانش آموزان از مدرسه اهمیت داشته باشد.

کلیدواژه ها:

تعامل معلم و دانش آموز ، تعلق مدرسه ، رابطه معلم و دانش آموز ، حمایت معلم ، جو مدرسه ، دانش آموزان.