تاثیر روش های نوین تدریس بر انگیزه و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

تحولات سریع دانش و فناوری، نظام های آموزشی را ناچار به بازنگری در روش های تدریس کرده است، زیرا روش های سنتی که بر انتقال یک طرفه دانش تاکید دارند، دیگر پاسخگوی نیازهای یادگیرندگان قرن بیست ویکم نیستند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روش های نوین تدریس بر انگیزه و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان انجام شد. روش پژوهش شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پایه دهم شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود. با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، ۲۸۰ دانش آموز انتخاب و به دو گروه آزمایش (۱۴۰ نفر) و کنترل (۱۴۰ نفر) تقسیم شدند. گروه آزمایش طی شانزده هفته با روش های نوین تدریس شامل یادگیری مشارکتی، یادگیری مبتنی بر مسئله، یادگیری پروژه محور، تدریس معکوس و تلفیق فناوری های آموزشی آموزش دیدند، در حالی که گروه کنترل با روش های سنتی ادامه دادند. ابزار گردآوری داده ها شامل آزمون پیشرفت تحصیلی با پایایی ۰/۸۹ و پرسشنامه انگیزه تحصیلی والرند و همکاران (۱۹۹۲) با پایایی ۰/۸۶ بود. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که روش های نوین تدریس موجب افزایش معنادار پیشرفت تحصیلی و انگیزه تحصیلی دانش آموزان شد. بیشترین اثر بر انگیزه درونی با مجذور اتا ۰/۲۶ و پیشرفت تحصیلی با مجذور اتا ۰/۲۲ مشاهده شد. همچنین خودکارآمدی تحصیلی با مجذور اتا ۰/۱۹ و کاهش بیانگیزگی با مجذور اتا ۰/۱۵ تحت تاثیر قرار گرفتند. تحلیل موضوعی نشان داد که یادگیری مشارکتی و پروژه محور، درگیری فعال و احساس مالکیت بر یادگیری را تقویت کرده و تدریس معکوس، زمان کلاس را برای تعامل عمیق تر آزاد کرده است. یافته ها بر اهمیت طراحی آموزشی مبتنی بر روش های فعال، آموزش معلمان و توجه به زیرساخت های فناورانه تاکید دارد و بستری برای سیاست گذاری مبتنی بر شواهد در آموزش فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

روش های نوین تدریس ، انگیزه تحصیلی ، پیشرفت تحصیلی ، یادگیری مشارکتی ، یادگیری پروژه محور