بررسی علت های بی علاقگی دانش آموزان به درس عربی ، به عنوان یکی از چالش برانگیزترین دروس

بررسی عوامل موثر بر بی علاقگی و گریز دانش آموزان از درس عربی نشان می دهد که این پدیده را نمی توان صرفا به دشواری ذاتی محتوای کتاب، پیچیدگی قواعد دستوری یا تفاوت ساختاری زبان عربی با زبان فارسی نسبت داد. واقعیت آن است که نگرش منفی دانش آموزان نسبت به این درس، حاصل تعامل مجموعه ای از عوامل روان شناختی، آموزشی، اجتماعی و محیطی است که در طول سال های تحصیل به تدریج شکل گرفته و تقویت می شود. هنگامی که دانش آموز از همان سال های نخست با تجربه های ناموفق، اضطراب، ترس از اشتباه، روش های تدریس حافظه محور، ارزشیابی های تنش زا و بازخوردهای منفی مواجه می شود، به تدریج تصویری ناخوشایند از درس عربی در ذهن او شکل می گیرد؛ تصویری که نه تنها انگیزه یادگیری را کاهش می دهد، بلکه بر اعتمادبه نفس، خودکارآمدی و میزان مشارکت او در فرآیند آموزش نیز اثر منفی می گذارد.یافته های روان شناسی تربیتی نشان می دهد که یادگیری موفق بیش از آنکه وابسته به توانایی شناختی دانش آموز باشد، به کیفیت تجربه یادگیری او بستگی دارد. هرگاه دانش آموز احساس کند در محیطی امن، حمایتگر و بدون ترس از قضاوت قرار دارد، احتمال مشارکت، پرسشگری، تمرین و در نهایت یادگیری عمیق افزایش می یابد. در مقابل، زمانی که کلاس درس به فضایی تبدیل شود که اشتباه کردن با سرزنش، مقایسه یا احساس شکست همراه باشد، دانش آموز به جای تمرکز بر یادگیری، تمام انرژی روانی خود را صرف کاهش اضطراب و اجتناب از موقعیت آموزشی خواهد کرد. از این رو، بخش مهمی از فرار دانش آموزان از درس عربی، در حقیقت نوعی فرار از تجربه های ناخوشایند آموزشی است، نه فرار از خود زبان عربی.