مدل سازی تاثیر هوش هیجانی دبیران ریاضی بر کاهش اضطراب ریاضی و افزایش باور به توانایی یادگیری در دانش آموزان دوره متوسطه

هدف این پژوهش بررسی نقش هوش هیجانی معلم ریاضی در اضطراب ریاضی و خودکارآمدی دانش آموزان دوره متوسطه است. با توجه به اهمیت یادگیری ریاضی در موفقیت تحصیلی و نیز نقش عوامل عاطفی و شناختی در عملکرد دانش آموزان، این مطالعه بر آن است تا نشان دهد که ویژگی های هیجانی و حمایتی معلم چگونه می توانند از طریق تقویت خودکارآمدی و کاهش اضطراب ریاضی، بر یادگیری اثر بگذارند. مرور پژوهش های اخیر نشان می دهد که حمایت معلم، رابطه معلم-دانش آموز و باورهای خودکارآمدی دانش آموزان از متغیرهای مهم در تبیین اضطراب ریاضی هستند. در این میان، یافته های پژوهش های داخلی و خارجی حاکی از آن است که هرچند هوش هیجانی معلم به طور مستقیم در همه مطالعات سنجیده نشده، اما مولفه هایی مانند حمایت عاطفی، رفتارهای حمایتی و رابطه مثبت آموزشی می توانند به عنوان شاخص های نزدیک به آن، در کاهش اضطراب ریاضی موثر باشند. همچنین، خودکارآمدی ریاضی به عنوان یکی از مهم ترین متغیرهای میانجی، نقش برجسته ای در تبیین ارتباط میان ویژگی های معلم و تجربه تحصیلی دانش آموزان دارد. بر این اساس، پژوهش حاضر با تکیه بر ادبیات موجود، بر این فرض استوار است که ارتقای توانمندی های هیجانی و ارتباطی معلمان ریاضی می تواند زمینه ساز افزایش خودکارآمدی و کاهش اضطراب ریاضی در دانش آموزان متوسطه شود.