مقایسه اثربخشی تدریس پژوهش محور و تدریس سنتی بر انگیزه تحصیلی و مهارت حل مسئله دانش آموزان در دروس فیزیک و شیمی

پژوهش حاضر به تحلیل نظری و اسنادی مقایسه اثربخشی دو رویکرد تدریس پژوهش محور و تدریس سنتی بر انگیزه تحصیلی و مهارت حل مسئله دانش آموزان در دروس فیزیک و شیمی می پردازد. در حالی که تدریس سنتی بر انتقال یک سویه اطلاعات و حفظ قواعد و فرمول های علمی استوار است، تدریس پژوهش محور یادگیرنده را در مرکز فرآیند آموزشی قرار داده و او را درگیر کاوش، طرح پرسش، آزمایش و استدلال می کند. این مقاله به شیوه توصیفی تحلیلی و از طریق مرور نظام مند متون و منابع نظری نگارش یافته و فاقد هرگونه جامعه آماری انسانی، نمونه گیری میدانی و آزمون های تجربی است. یافته های حاصل از سنتز ادبیات پژوهشی نشان می دهد که تدریس پژوهش محور از طریق فراهم کردن محیطی فعال، معنادار و چالش برانگیز، به تقویت انگیزش درونی، افزایش اشتیاق به یادگیری، عمق بخشیدن به فهم مفاهیم علمی و توسعه مهارت های حل مسئله در دروس تجربی به ویژه فیزیک و شیمی منجر می شود. در مقابل، تدریس سنتی هرچند از نظر انتقال انبوه محتوا سریع و قابل پیش بینی است، اما در بلندمدت به انفعال یادگیرنده، کاهش علاقه و ضعف در کاربست دانش در موقعیت های تازه می انجامد.