سنجش پذیری یادگیری معکوس در تقویت تفکر انتقادی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف تحلیل جامع، عمیق و مفهومی سنجش پذیری یادگیری معکوس در تقویت تفکر انتقادی دانش آموزان بدون وابستگی به جامعه آماری محدود یا داده های مقطعی تدوین شده است. یادگیری معکوس به عنوان یکی از تحولات بنیادین در سازماندهی فرایند یاددهی یادگیری، با وارونه سازی ساختار سنتی، عرضه اطلاعات پایه و محتوای دانشی را به خارج از کلاس منتقل کرده و فضای فیزیکی کلاس درس را به کانون تعامل، حل مسئله، گفت و گو و تحلیل های سطح بالا تبدیل می کند. با این حال، مهم ترین شکاف نظری و تجربی موجود در این عرصه، چگونگی سنجش پذیری اثرات این مدل بر سازه های پیچیده شناختی نظیر تفکر انتقادی است. تفکر انتقادی ساختاری چند بعدی شامل توانمندی های تحلیل استدلال، ارزیابی شواهد، استنباط منطقی، تبیین و خود تنظیمی فراشناختی است. در این مقاله از طریق تلفیق مبانی فلسفی، نظریه های شناختی، روان شناسی تربیتی و اصول روان سنجی مدرن، ابعاد سنجش پذیری تفکر انتقادی در الگوهای تدریس معکوس کالبدشکافی می شود. یافته های این پژوهش نشان می دهد که سنجش پذیری در این چارچوب صرفا با ابزارهای ایستا و آزمون های متداول مقدور نیست، بلکه نیازمند بازطراحی ساختار ارزشیابی بر پایه همسویی سازنده، طراحی روبریک های تحلیلی چند سطحی، تکالیف اصیل عملکردی، ثبت دیجیتال ردپای شناختی دانش آموزان و سنجش تکوینی مستمر است. همچنین با ترسیم ماتریس هم ترازی میان فعالیت های درون و برون کلاسی و مهارت های تفکر، الگویی جامع و کاربردی برای اعتبارسنجی یادگیری سطح بالا در بستر یادگیری معکوس ارائه می گردد.