تحول در فرایند یاددهی یادگیری؛ پیوند روش های نوین تدریس، فناوری آموزشی و نیازهای نسل جدید

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 65

فایل این مقاله در 16 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

COESEFOI01_1815

تاریخ نمایه سازی: 2 آبان 1405

چکیده مقاله:

تحول در فرایند یاددهی یادگیری یکی از مسائل محوری نظام های آموزشی معاصر است که ضرورت آن از تغییرات اجتماعی و فرهنگی، گسترش فناوری های دیجیتال، دگرگونی شیوه های دسترسی به دانش و تغییر انتظارات یادگیرندگان از محیط های آموزشی ناشی می شود. در چنین شرایطی، الگوهای آموزشی مبتنی بر انتقال یک سویه اطلاعات، هرچند همچنان در برخی موقعیت ها کارآمدند، به تنهایی پاسخ گوی نیازهای شناختی، عاطفی، اجتماعی و مهارتی نسل جدید نیستند. هدف این مقاله، تحلیل انتقادی پیوند میان روش های نوین تدریس، فناوری آموزشی و ویژگی های یادگیری نسل جدید و تبیین شرایطی است که تحت آن ها می توان از این پیوند برای ارتقای کیفیت یادگیری استفاده کرد. مقاله با رویکرد مروری تحلیلی و با اتکا به اطلاعات کتاب شناختی و یافته های قابل بررسی پژوهش های فارسی نمایه شده در پایگاه های علمی داخلی، از جمله آثار قابل دسترسی از طریق سیویلیکا، تنظیم شده است. محور تحلیل، نسبت میان طراحی آموزشی، مشارکت فعال یادگیرنده، یادگیری خودتنظیم، تعامل اجتماعی، کاربرد هدفمند فناوری و شایستگی حرفه ای معلم است.بررسی شواهد نشان می دهد که نوآوری در تدریس را نمی توان صرفا با استفاده از ابزارهای دیجیتال یا جایگزینی سخنرانی با فعالیت های گروهی تعریف کرد. ارزش آموزشی هر روش به تناسب آن با اهداف یادگیری، ماهیت محتوا، سطح آمادگی دانش آموزان، کیفیت بازخورد و میزان مشارکت شناختی آنان وابسته است. یافته های گزارش شده در پژوهش های داخلی، از جمله مطالعات مرتبط با روش های نوین تدریس و یادگیری خودتنظیم، فناوری اطلاعات و کیفیت یاددهی یادگیری و روندهای نوین فناوری آموزشی، بر اهمیت تعامل میان روش تدریس، فعالیت های کلاسی و زیرساخت های آموزشی دلالت دارند. بااین حال، تفاوت در روش های پژوهش، زمینه های اجرا و شاخص های سنجش، تعمیم قطعی نتایج را محدود می کند. جمع بندی تحلیلی مقاله بر این نکته تاکید دارد که تحول پایدار آموزشی به تلفیق سنجیده روش های تدریس، فناوری متناسب، ارزشیابی تکوینی، حمایت از تفاوت های فردی، توانمندسازی معلمان و توجه به عدالت آموزشی نیاز دارد. در این چارچوب، فناوری زمانی ارزشمند است که به تعمیق فهم، افزایش استقلال یادگیرنده، تقویت تفکر انتقادی و بهبود کیفیت تعامل انسانی منجر شود، نه آنکه صرفا ظاهر کلاس درس را تغییر دهد.

نویسندگان