تاثیر نرم افزارهای طراحی معماری و ابزارهای هوش مصنوعی بر کیفیت یادگیری و مهارت های ترسیمی دانش آموزان هنرستان

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 39

فایل این مقاله در 17 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

COESEFOI01_1813

تاریخ نمایه سازی: 2 آبان 1405

چکیده مقاله:

گسترش نرم افزارهای طراحی معماری و ظهور ابزارهای هوش مصنوعی، زمینه تازه ای برای بازاندیشی در شیوه های آموزش معماری، یادگیری مهارت های ترسیمی و پرورش توانایی های طراحی در هنرستان های فنی وحرفه ای فراهم کرده است. در این میان، مسئله اصلی صرفا جایگزینی ابزارهای دیجیتال با ترسیم دستی نیست، بلکه چگونگی بهره گیری از قابلیت های فناورانه برای ارتقای درک فضایی، تقویت تفکر طراحی، افزایش دقت ترسیم و بهبود توانایی دانش آموزان در حل مسائل معماری است. هدف مقاله حاضر، تحلیل انتقادی ظرفیت های نرم افزارهای طراحی معماری و ابزارهای هوش مصنوعی در ارتقای کیفیت یادگیری و مهارت های ترسیمی دانش آموزان هنرستان و تبیین شرایطی است که تحت آن ها می توان از این فناوری ها به عنوان بخشی موثر از فرایند آموزش استفاده کرد. مقاله با رویکرد مروری تحلیلی و با اتکا به مطالعات فارسی نمایه شده در پایگاه سیویلیکا، پژوهش های مرتبط با فرایند طراحی معماری، نقش اسکیس در خلاقیت، مخاطرات طراحی رایانه ای، مدل سازی اطلاعات ساختمان و کاربردهای هوش مصنوعی در طراحی را در ارتباط با مسئله آموزش مهارتی بررسی می کند. تحلیل منابع نشان می دهد که محیط های طراحی دیجیتال از ظرفیت مناسبی برای تسهیل اصلاح ترسیمات، مشاهده روابط هندسی، بازنمایی سه بعدی و بررسی گزینه های طراحی برخوردارند؛ بااین حال، دسترسی به این قابلیت ها به تنهایی به معنای بهبود قطعی یادگیری نیست. همچنین، ابزارهای هوش مصنوعی می توانند در ایده پردازی، تولید بازنمایی های اولیه و مقایسه راه حل ها نقش پشتیبان داشته باشند، اما خروجی های آن ها لزوما از نظر مقیاس، تناسبات، منطق فضایی یا الزامات فنی معتبر نیستند. ازاین رو، استفاده آموزشی از این فناوری ها باید با آموزش اصول ترسیم، فعالیت های دستی، بازخورد معلم، تحلیل خطا و ارزیابی فرایند انجام کار همراه باشد. محدودیت مهم شواهد موجود آن است که بخش قابل توجهی از منابع بررسی شده به مبانی طراحی معماری و کاربردهای فناورانه در محیط حرفه ای می پردازند و برای اثبات رابطه علی میان استفاده از این ابزارها و پیشرفت تحصیلی یا ترسیمی دانش آموزان هنرستان، شواهد تجربی مستقیم و کافی در اختیار نمی گذارند. بر این اساس، مقاله بر ضرورت طراحی الگوی آموزشی تلفیقی، مرحله بندی شده و مبتنی بر ارزیابی عملکرد واقعی دانش آموزان تاکید می کند.

نویسندگان