ارزیابی نقش بازخورد توصیفی بر کاهش اضطراب امتحان و افزایش خودکارآمدی دانش آموزان ابتدایی در ارزشیابی های مستمر کلاسی

ارزشیابی های مستمر کلاسی بخش جدایی ناپذیر فرایند یاددهی و یادگیری در دوره ابتدایی است. با این حال بسیاری از شیوه های رایج ارزشیابی که بر محور نمره و مقایسه اجتماعی بنا شده اند، پیامدهای ناخواسته ای نظیر اضطراب امتحان و کاهش خودکارآمدی را در دانش آموزان به همراه دارند. این مقاله با هدف ارزیابی نقش بازخورد توصیفی به عنوان جایگزینی برای ارزشیابی های سنتی نگاشته شده است. بازخورد توصیفی با تمرکز بر توصیف عملکرد، نشان دادن مسیرهای اصلاحی و شفاف سازی معیارهای یادگیری، به جای قضاوت نهایی دانش آموز، به تغییر نگرش یادگیرنده نسبت به خطاهای آموزشی کمک می کند. نتایج بررسی های نظری و تجربی نشان می دهد که بازخورد توصیفی با کاهش ابهام تکلیف و تعدیل ادراک تهدید، منابع شناختی دانش آموز را از نگرانی آزاد کرده و به کاهش اضطراب امتحان منجر می شود. از سوی دیگر، این نوع بازخورد با ارائه اطلاعات جهت دهنده و تقویت تجربه های موفقیت خرد، باورهای خودکارآمدی را ارتقا می دهد. این مقاله ضمن تبیین سازوکارهای روان شناختی این رابطه، چارچوبی برای اجرای بازخورد توصیفی در کلاس درس و سنجش اثربخشی آن ارائه می دهد تا معلمان بتوانند محیطی حمایتگر برای یادگیری عمیق فراهم آورند.