نقش قصه گویی و روایت شناسی ادبیات کهن در کاهش اضطراب و بهبود سازگاری اجتماعی دانش آموزان مقطع ابتدایی

پژوهش حاضر به بررسی تحلیلی نقش قصه گویی و روایت شناسی ادبیات کهن در کاهش اضطراب و بهبود سازگاری اجتماعی دانش آموزان مقطع ابتدایی پرداخته است. دوران دبستان یکی از مراحل بنیادین تکوین شخصیت، رشد هیجانی و شکل گیری تعاملات اجتماعی به شمار می رود و بروز اضطراب می تواند کارکردهای تحصیلی و ارتباطی کودکان را با آسیب مواجه سازد. هدف از این مطالعه نظری، تبیین پیوندهای میان ساختار روایی متون کهن پارسی با مکانیزم های روان شناختی پالایش هیجانی، همانند سازی و الگوسازی رفتاری در بستر تعلیم و تربیت است. روش پژوهش در این مطالعه، توصیفی تحلیلی بر پایه اسناد و منابع معتبر کتابخانه ای و بدون جامعه آماری میدانی است. یافته های تحلیل نظری نشان می دهد که ادبیات کهن فارسی به دلیل برخورداری از کهن الگوهای غنی، پیرنگ های مسئله گشا و مضامین اخلاقی تعاملی، ظرفیتی موثر در قالب کتاب درمانی و قصه درمانی دارد. بازخوانی و صورت بندی مدرن روایت های کلیله و دمنه، شاهنامه و مثنوی معنوی زمینه ساز کاهش تنش های روانی ناشی از ناشناخته ها، تقویت هوش هیجانی، درک دیدگاه دیگران و بهبود مولفه های سازگاری اجتماعی نظیر همدلی، حل تعارض و پذیرش همسالان می شود. در نتیجه، ادغام برنامه ریزی شده روایت های بومی در برنامه های درسی و فعالیت های پرورشی مدارس ابتدایی به عنوان رویکردی بومی، پایدار و کم هزینه برای تقویت سلامت روان و سازش یافتگی اجتماعی دانش آموزان پیشنهاد می گردد.