نقش درس عربی در تقویت هویت دینی و فرهنگی دانش آموزان

هویت دینی و فرهنگی به عنوان یکی از ارکان اصلی انسجام اجتماعی و پایداری ارزش های ملی، همواره در نظام های آموزشی مورد توجه بوده است. زبان عربی، به عنوان زبان قرآن، میراث حدیث و متون اصیل اسلامی، نقشی بی بدیل در شکل گیری و تقویت این هویت ایفا می کند. پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و با استناد به منابع کتابخانه ای و بررسی اسناد بالادستی آموزش وپرورش، به تبیین نقش درس عربی در تقویت هویت دینی و فرهنگی دانش آموزان می پردازد. یافته ها نشان می دهد که آموزش زبان عربی، فراتر از یک درس عمومی، به مثابه پلی برای درک عمیق مفاهیم قرآنی، آشنایی با سیره معصومان (ع) و بازخوانی میراث مکتوب تمدن اسلامی-ایرانی عمل می کند. این امر موجب تقویت تعلق خاطر دانش آموزان به ارزش های دینی، افزایش سواد قرآنی، درک بهتر متون دینی و در نتیجه تحکیم هویت دینی می شود. همچنین، از منظر فرهنگی، یادگیری عربی به دانش آموزان کمک می کند تا ریشه های زبانی و فرهنگی خود را بازشناسند، از خودبیگانگی فرهنگی فاصله بگیرند و به تعامل فعال با میراث فرهنگی خود بپردازند. با این حال، چالش هایی مانند روش های تدریس سنتی، عدم تناسب محتوا با نیازهای روز و کم توجهی به جنبه های کاربردی زبان، اثربخشی این درس را کاهش می دهد. مقاله حاضر پیشنهادهایی مانند بازطراحی محتوای آموزشی، استفاده از روش های نوین تدریس، پیوند بیشتر متون عربی با مضامین هویتی و تربیتی، و توجه به جنبه های ارتباطی و معنایی زبان ارائه می دهد تا درس عربی به ابزاری موثرتر در تقویت هویت دینی و فرهنگی دانش آموزان تبدیل شود.