بررسی چالش ها و فرصت های به کارگیری فناوری های نوین آموزشی در برنامه های درسی دوره پیش دبستانی

دوره پیش دبستانی حساس ترین و اثرگذارترین مرحله در ساختار نظام تعلیم و تربیت به شمار می آید؛ زیرا شالوده های رشد شناختی، عاطفی، حرکتی و مهارت های اجتماعی انسان در این سال های بنیادین پی ریزی می شود. همگام با دگرگونی های برآمده از عصر اطلاعات و نفوذ گسترده ابزارهای نوین به متن زندگی روزمره، مسئله حضور فناوری در زیست بوم آموزش خردسالان به یکی از کانون های اصلی مباحثات پداگوژیکی بدل شده است. از سویی، ظرفیت های بی شمار محیط های چندرسانه ای و تعاملی در جلب اشتیاق نوآموزان، عینی سازی مفاهیم و گسترش فرصت های کاوشگری به عنوان افق هایی روشن تلقی می شود؛ از سوی دیگر، پیامدهای احتمالی ناشی از کم تحرکی، آسیب به مهارت های دست ورزی، اختلال در تمرکز و تضعیف تعاملات کلامی و چهره به چهره، نگرانی های عمیقی را در میان روان شناسان و برنامه ریزان درسی برانگیخته است. این پژوهش با رویکردی توصیفی-تحلیلی و بر پایه بازخوانی دیدگاه های ساختن گرایی و عصب روان شناسی تحولی، به واکاوی جامع فرصت های توانمندساز و آسیب های محتمل ناشی از ادغام فناوری در سرفصل های آموزشی پیش دبستانی می پردازد و در پایان، چارچوبی متعادل و اصولی را برای تلفیق هدفمند این ابزارها با هدایتگری فعال آموزگار عرضه می دارد.